# บทที่ 52 แม่... หนูกลัว!
"บุก บุกต่อไป!"
"อย่าเอ่ยปากพูดโง่ๆ ว่าจะอ้อมไปตีเสิ่นหยางตรงๆ แบบนั้น ข้าจะไปทลวงตูดไอ้อวี๋ลิ่ง ไม่ใช่ให้ใครมาทลวงตูดข้า ถ่ายทอดคำสั่งข้า..."
"ลุย ลุย ลุยต่อ!"
ด่านม้าหู่ผีนั้นแม้จะเล็ก แต่กองทัพกว่าหมื่นนายที่มาจากเหลียวหยางก็ไม่กล้าอ้อมผ่าน
ถึงอ้อมผ่านได้ แต่ข้างหน้าอีกสองลี้ก็มีลำน้ำฉือหลี่
ตราบใดที่ยังยึดด่านม้าหู่ผีไม่ได้ พวกเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะข้ามแม่น้ำ
ไม่ตีก็ได้
การอ้อมผ่านตามที่ทุกคนปรึกษากันใช่ว่าจะไม่ได้
ข้อแม้ในการอ้อมผ่านต้องตั้งอยู่บนการประเมินทางยุทธศาสตร์ว่าโจมตีไม่ได้หรือไม่คุ้มที่จะโจมตี
พวกหมาฮั่นตรงหน้านี้ก็แค่ยึดด่านม้าหู่ผีไว้คอยบั่นทอนกำลังพวกเราอยู่กับที่
ต่งเอ้อ·ตัวจี้หลี่มองไปยังสถานีม้าหู่ผีที่อยู่ไม่ไกลแล้วถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง
บุกไปสามครั้ง ทิ้งซากศพไว้เป็นชั้นหนาแล้วก็กลับมามือเปล่า
ค่ายธงฮั่นเกือบเจ็ดพันนาย ตายในสนามรบไปสองพัน
"ไม่แปลกใจเลยที่การปีนกำแพงขึ้นก่อนจะนับเป็นหนึ่งในสี่ความดีความชอบสูงสุดทางการทหาร มันยากเย็นเกินไปแล้ว!"
คนในค่ายธงฮั่นตายไปเท่าไรต่งเอ้อ·ตัวจี้หลี่ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด
ขอเพียงไม่กระทบกระเทือนถึงรากฐานของกองธงแดงแท้ของตน ต่อให้เจ็ดพันคนตายหมด ต่งเอ้อ·ตัวจี้หลี่ก็ไม่รู้สึกอะไร
"คนข้างนอกนั่นเป็นใคร!"
"นายท่าน คือต่งเอ้อ·ตัวจี้หลี่ เป็นถึง ‘ต่งเอ้อเอ้อฟู่’ ของพวกเจี้ยนหนู ถุยๆ เป็นบุตรชายคนรองของต่งเอ้อ·เหอเหอหลี่ หนึ่งในห้าอำมาตย์ผู้ใหญ่ เหมยเล่อเอ้อเจินแห่งกองธงแดงแท้!"
"เหมยเล่อเอ้อเจินหมายความว่าอะไร?"
เฉาเปี้ยนเจียวตอบโดยไม่ต้องคิด:
"ฟู่ตูถ่ง ในพวกเจี้ยนหนูหมายถึงรองเจ้าธง เทียบได้กับฟู่จ่งปิงในระบบราชการทหารของต้าหมิงเรา!"
หลูเซี่ยงเซิงมองเชลยที่จับมาได้: "ใครเป็นเจ้าธง!"
"อ้ายซินเจวี๋ยหลัว·ซาฮาเหลียน!"
"โอ้ อ้ายซินเจวี๋ยหลัวรึ อย่างนั้นข้าขอถามหน่อย เจ้าธงทั้งหมดแซ่อ้ายซินเจวี๋ยหลัวหมดเลยงั้นหรือ"
"ใช่ขอรับ!"
เฉาเปี้ยนเจียวชะงัก ดูเหมือนเขาจะเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้
ตอนศึกฮอร์ชินครานั้นซาฮาเหลียนไปร่วมด้วย สุดท้ายตอนเก็บกวาดสมรภูมิกลับหาไม่พบ
"มันอยู่ที่นี่หรือไม่?"