# บทที่ 54 บทเรียนสุดท้าย
สนามรบเงียบสงัดอย่างยิ่ง
ภายใต้แสงอาทิตย์อันเยียบเย็น เงาของคันธงยิ่งหดสั้นลง เงาของผู้คนก็ยิ่งเตี้ยลงตาม
เสียงโห่ร้องดังขึ้น ดวงตาของหวงไท่จี๋หรี่ลงทันทีราวกับเส้นด้าย
ฝั่งตรงข้ามคูเมือง กลุ่มคนเปลือยเปล่ากำลังเดินมุ่งหน้ามาทางประตูตะวันตก
"ฝ่าบาท เป็นคนของพวกเรา เป็นคนของพวกเรา ขอฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ให้กระหม่อมนำคนบุกเข้าไปครั้งหนึ่ง กระหม่อมจะนำคนกลับมาให้ได้ ขอฝ่าบาททรงมีรับสั่งเถิด!"
หวงไท่จี๋มองดูผู้คน แล้วตรัสเรียบๆ ว่า:
"ยิงเสียให้หมด!"
กลุ่มคนคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกันทูลว่า:
"ฝ่าบาท คนที่อยู่ข้างหน้านั่นคือองค์หญิงปาเยวี่ยเท่อเก๋อ พระธิดาบุญธรรมขององค์ฮ่องเต้องค์ก่อน ขอทรงมีรับสั่งให้กระหม่อมบุกเข้าสังหารสักครั้งหนึ่งเถิด!"
หวงไท่จี๋ลุกพรวดขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยโทสะ แผดเสียงคำรามว่า:
"ข้าบอกแล้ว ให้ยิงเสีย ยิงเสีย ยิงเสีย ยิงให้หมดทุกคน!"
เกาทัณฑ์จำนวนนับไม่ถ้วนโปรยลงมาราวกับพายุฝนที่มีกำแพงเมืองเป็นเป้าหมาย
มองดูผู้คนเผ่าพันธุ์ตนล้มคว่ำลงท่ามกลางห่าธนู คร่ำครวญโหยหวน จากนั้นพยายามเงยหน้าขึ้นมามองมายังกำแพงเมือง......
พวกนางดูเหมือนจะไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงต้องตายด้วยน้ำมือของคนกันเอง!
หวงไท่จี๋รู้สึกเหมือนหัวใจถูกใครกรีดมีดลงไปอย่างแรง
สิ่งที่หวงไท่จี๋เกลียดที่สุดไม่ใช่ต้นเหตุอย่างอวี๋ลิ่ง แต่เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่ ณ ที่นี้ พวกที่บีบให้ตนต้องออกคำสั่งยิง
ศึกประชิดเมืองแล้ว แต่คนพวกนี้กลับยังมีจิตใจคิดคดทรยศ
อวี๋ลิ่งดื่มชาจนหมดถ้วย คว่ำถ้วยชาลง แล้วคุกเข่าคำนับฟ้าดิน
"บรรพชนทั้งหลายเบื้องบน ลูกอวี๋ลิ่งคำนับแล้ว โปรดช่วยลูก ช่วยลูกหลานฮั่นผู้น่าสงสารของลูกด้วย!"
ชักดาบยาวออกมา อวี๋ลิ่งชี้ไปยังกำแพงเมือง แล้วกล่าวเสียงเบาว่า:
"เริ่มได้!"
ไม่มีเสียงกลองศึกสะเทือนฟ้า ไม่มีเสียงโห่ร้องสังหารกึกก้อง
ธงอาณัติโบกสะบัดเบาๆ ลูกสนที่มีควันกรุ่นถูกวางลงบนปืนใหญ่ฮุยฮุย เสียงดังหึ่งเบาๆ แล้วทะยานออกไป
ลูกสนที่มีควันกรุ่นกลายเป็นลูกไฟกลางอากาศ
จากนั้นลูกไฟนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งขึ้น งดงามอย่างยิ่ง ราวกับฝนดาวตกข้ามกำแพงเมือง พุ่งหัวทิ่มเข้าไปในเมืองใหญ่ตรงหน้า