# บทที่ 51 แม่ทัพที่แท้จริงเป็นเช่นไร
"อยากกินข้าว ก็ต้องทำงาน!"
เหลียวตงอุดมด้วยไม้สน และปุ่มเนื้อที่ขึ้นบนต้นสนนั้นคือ "ยางสน" หรือที่เรียกว่าตุ่มต้นสน
ของเล็กๆ นี่เป็นของธรรมชาติ เป็นเชื้อไฟที่ติดไฟง่ายที่สุด
อวี๋ลิ่งเตรียมรวบรวมพวกมัน ยิ่งมากยิ่งดี
ชาวฮั่นที่กลับตัวเป็นมนุษย์ ไม่ยอมเป็นทาสพวกเจี้ยนหนูอีก กำลังขะมักเขม้นรวบรวมมันอยู่
ขบวนของพี่ชุน ในเวลาเพียงสามวันก็ขยายเป็นกองกำลังมหึมากว่าสองพันคน มีม้าศึกกว่าห้าร้อยตัว
เพียงสามวันสั้นๆ พวกเขาขนเสบียงเข้าค่ายทหารกว่าหมื่นชั่ง!
"พวกเจี้ยนหนูไม่ใช่ขาดเสบียงหรือ?"
"ใช่แล้ว คลังหลวงต้าหมิงเราว่างเปล่าขนาดหนูยังย้ายบ้าน แต่ขุนนางขั้นเจ็ดกระจอก ๆ คนหนึ่งกลับมีเงินพันตำลึง มีเพชรพลอยเครื่องโบราณนับไม่ถ้วน!"
"ข้าพูดถึงพวกเจี้ยนหนู!"
อวี๋ลิ่งยิ้ม ไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น:
"ข้ารู้ ดังนั้นการที่เจี้ยนหนูขาดเสบียง ไม่ได้หมายความว่าพวกนายค่ายในแปดกองธงจะขาดเสบียง ก็เหมือนต้าหมิงของเรา สองเรื่องนี้มันไม่ได้ขัดแย้งกันเลยนี่!"
"เก็บเข็มสนกับไม้สนมากมายขนาดนี้ทำอะไร?"
"จะให้ทำอะไรเล่า พอตีเมืองแตกก็ก่อทะเลเพลิง โยนพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ลงไปในทะเลไฟให้กลายเป็นเถ้าธุลี ปีหน้ามาปลูกมันฝรั่งที่นี่พอดี!"
"ท่านนี่ชอบเล่นกับไฟจริงๆ"
อวี๋ลิ่งยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เงยหน้ามองพี่ชุนที่กำลังวุ่นวายอยู่ไกลๆ
มองเขานำคนขี่ม้าศึก เริ่มส่งเสียงร้องตะโกนกึกก้องรอบเมืองเสิ่นหยางอีกครั้ง
"พวกเจี้ยนหนูเดิมก็คือหมาดูบ้าน ไฉนเลยสุนัขรับใช้จึงบังอาจข่มเหงนายผู้เป็นเจ้าได้?"
ในเมืองเสิ่นหยางส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาวบ้านชาวฮั่น
อวี๋ลิ่งต้องการทำให้คนกลุ่มนี้กับพวกเจี้ยนหนูเป็นศัตรูกันอย่างเด็ดขาด จะปล่อยให้พวกเขาเต็มใจขายชีวิตให้เจี้ยนหนูต่อไปไม่ได้เด็ดขาด
เมืองเสิ่นหยางเริ่มปั่นป่วนไปแล้ว
พวกเจี้ยนหนูที่ลาดตระเวนเริ่มฆ่าคน พวกเขาไม่ให้ชาวบ้านในเมืองออกจากบ้าน ผู้ใดกล้าออกจากบ้านถูกฟันทิ้งทันที!
ในเขตเมืองชั้นในของเสิ่นหยาง ซูตีกลายเป็นชาวฮั่นเพียงคนเดียวที่ได้อาศัยอยู่ข้างใน
ชาวฮั่นที่เคยรับใช้บรรดาท่านเจ้าธงถูกไล่ออกไปจนหมด