# บทที่ 19 ฮ่าๆ ข้าก็ว่าแล้วเชียว
ที่ตระกูลอวี๋ในเมืองกุยฮวาคนเยอะราวกับภูเขาเล่าทะเลคน!
นี่ไม่ใช่การมาต้อนรับพี่ใหญ่ของเมียอู๋เค่อซ่าน แต่เป็นการมาต้อนรับไหลไฉกับปาหนวี่ที่พาญาติๆ กลับมาด้วย
ปาหนวี่ซึ่งเพิ่งปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนในฐานะสะใภ้ตระกูลอวี๋เป็นครั้งแรกทำตัวไม่ถูก
ผู้คนตรงหน้ามากมายเกินไปแล้ว!
คนที่มาเหล่านี้ล้วนวิ่งมาแสดงความยินดี แท้จริงแล้วล้วนมาเพื่อดูตัวปาหนวี่
ดูว่าปาหนวี่รูปโฉมงดงามหรือไม่ เลี้ยงลูกง่ายหรือไม่ ดูว่าองค์หญิงสูงส่งหรือไม่...
นี่ต่างหากคือความคิดที่แท้จริงที่สุดของพวกเขา
ครั้งนี้มีคนมามาก เมื่อรู้ข่าวก็มีคนมามากขึ้นเรื่อยๆ
พวกพ้องในกองทัพของอวี๋เจี๋ย เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว คนที่มาได้ก็ล้วนมา ตราบใดที่ไม่ยุ่ง ล้วนลากครอบครัวมาด้วย!
"ออกเดินทางวันต้นๆ เดือนหรือ"
ไหลไฉยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้าพี่ใหญ่ด้วยความนอบน้อม กล่าวอย่างเคารพว่า:
"เข้าเฝ้าฝ่าบาท ฮองเฮา และพระสนมคังในวันที่สองของปีใหม่ จากนั้นกระผมก็ออกเดินทาง!"
"แล้วเมิ่นเมิ่นล่ะ"
"นางตามข้ากลับมาด้วยกันจริงๆ หลังจากถึงต้าถงแล้วนางก็กลับบ้านไป พวกเราพักอยู่ที่นั่นหนึ่งวัน จากนั้นก็ออกจากด่าน!"
อวี๋ลิ่งถอนหายใจโล่งอก กล่าวเสียงเบาว่า:
"ท่านพี่ใหญ่สบายดีหรือไม่!"
"ท่านพี่ใหญ่สบายดี ในจิงเฉิงข้าก็แค่ได้พบท่านครั้งเดียว ในวังมีธุระมาก พระวรกายฝ่าบาทเกิดปัญหา ไม่มีเวลาพูดเรื่องอื่น!"
"ฝ่าบาทเป็นอะไรหรือ"
ไหลไฉไม่ได้พูดอะไร ล้วงห่อผ้าออกมาจากในอก
คลี่ห่อผ้าออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าอวี๋ลิ่งคือฟันหนึ่งซี่
มองฟันตรงหน้า หัวใจของอวี๋ลิ่งก็ร่วงตุ้บ
"ของฝ่า... ฝ่าบาทหรือ"
"อืม ฝ่าบาทคงถูกวางยาพิษ ข้าก็สืบดูแล้ว น่าจะเป็นพิษจากปรอทหรือตะกั่ว!"
"พูดต่อ!"
"ข้าอ่านในหนังสือว่า พระราชวังทุกราชวงศ์ล้วนเป็นสถานที่ที่ใช้ปรอทและตะกั่วมากและหนาแน่นที่สุดในใต้หล้า!"
อวี๋ลิ่งที่สูญเสียความสามารถในการคิดไปแล้ว พยักหน้าอย่างตะลึงงัน
ไหลไฉพูดไม่ผิดแม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่ความลับอะไร หากแต่เป็นเช่นนี้มาแต่เดิม