# บทที่ 20 รอข้าด้วย
"อาจารย์ ให้ข้าไปเมืองต้าป่านเซิงหรือไม่ ที่นั่นยังมีคนอีกสามหมื่น!"
"ไม่จำเป็น คนที่นั่นเคลื่อนย้ายไม่ได้!"
"ขอรับ!"
คนมากมายมักจับจ้องแต่เมืองกุยฮวาและมองข้ามเมืองต้าป่านเซิง (เป่าโถว)
แท้จริงแล้วที่เมืองต้าป่านเซิงยังมีกองทหารม้าที่ไม่ด้อยไปกว่าเมืองกุยฮวาเลย พวกเขาเฝ้าอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ ตลอดมา
นี่คือการจัดวางกำลังของอวี๋ลิ่งเพื่อมุ่งหมายดินแดนตะวันตก หากคนกลุ่มนี้เคลื่อนพล อำเภอหนิงเซี่ยทางตอนหลังของเหอเถาจะต้องเปลี่ยนมือทันที
ที่นั่นมีคนผู้หนึ่งฉายา "เหล่าหุยหุย" นามว่าหม่าหโฉ่วอิ้งเคลื่อนไหวถี่ผิดปกติ
ผู้คนใต้บัญชาเขาแบ่งเป็นสามพวก คือราษฎรอดอยาก ทหารรักษาเมือง และพวกหุยอี๋!
ในบรรดาสามพวกนี้ พวกหุยอี๋เป็นหลัก
ความจริงคนพวกนี้ชูธงเร็วกว่าหวังเอ้อร์เสียอีก
พวกเขาที่หุบเขามู่ซวี่โกว อำเภอไป๋สุ่ย เคลื่อนไหวมาตั้งแต่ศักราชวั่นลี่แล้ว กบฏปั๋วไป้ก็มีเงาของพวกเขาอยู่
อวี๋ลิ่งไม่กลัวคนพวกนี้ แต่ก็จำต้องป้องกัน!
คนที่ต้าป่านเซิงคือการจัดวางของอวี๋ลิ่ง เมื่อใดที่พวกนี้กล้าลงมือกับเหอเถา บทบาทของทั้งสองฝ่ายจะสลับกันทันที!
อวี๋ลิ่งจะสอนให้คนพวกนี้รู้ว่าอะไรคือความเหี้ยมโหด!
อวี๋ลิ่งพลิกกายขึ้นม้า ใบหน้าสงบนิ่ง เอ่ยกับทุกคนอย่างเรียบเฉยว่า
"ทุกคนฟังคำสั่ง เมื่อใดที่ควันสัญญาณตามหมู่บ้านปั่นเซิงตลอดแนวเส้นทางจี๋หนิงลู่ลอยขึ้น ให้กดดันด้วยทัพใหญ่ทันที ยึดเว่ยต้าถง!"
"รับคำสั่ง!"
ลงมือทำการอย่างสุดกำลังคือนิสัยของอวี๋ลิ่ง
ในยุคปีเดือนเช่นนี้ หากไม่ติดอาวุธให้ตนเอง ไม่แยกเขี้ยวยิงฟัน เพียงเผลอเดี๋ยวเดียวก็ถูกคนกินเสียแล้ว!
เสี่ยวเหล่าหู่คือชีวิตของอวี๋ลิ่ง!
สำหรับอวี๋ลิ่งแล้ว เสี่ยวเหล่าหู่คือมารดา บิดา พี่ชาย
หากไม่มีอาหารทุกคำที่เขาประหยัดไว้ให้แต่แรก ก็จะไม่มีคนนามอวี๋ลิ่งอยู่หรอก!
ดังนั้น หากเสี่ยวเหล่าหู่เกิดเรื่อง อวี๋ลิ่งจะฉีกแผ่นดินต้าหมิงนี่เป็นชิ้นๆ!
หลักเกณฑ์กษัตริย์กับขุนนางอันสูงส่งห่าเหวอะไร คำด่าประณามว่าไม่ภักดีไร้คุณธรรมห่าเหวอะไร อวี๋ลิ่งไม่แยแสแม้แต่น้อย
ผู้ชนะคือราชันผู้แพ้คือโจรสี่คำนี้อธิบายได้ดีที่สุด