# บทที่ 18 คนดีมักได้เมียร้าย
"หวงไหลเอ๋อร์ เงินเดือนนี้..."
"ข้าจะใช้!"
หลี่หงจีไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อเล่นว่า "หวงไหลเอ๋อร์"
ตอนเด็กๆ ถูกเรียกอย่างนี้ไม่รู้สึกอะไร แต่พอโตแล้ว ถูกคนนอกเรียกแบบนี้ก็ไม่ชอบอย่างมาก!
"เมื่อไหร่?"
เมื่อเห็นคนรับใช้ตระกูลไอ้ห้อมล้อมเข้ามา หลี่หงจีก็อ้อนวอน
"ท่านเหวียนไว่ไอ้ โปรดผ่อนผันให้อีกสักสองสามวันเถิด!"
"หวงไหลเอ๋อร์ คำพูดเจ้านี่ไม่ถูกต้องแล้ว เมื่อวานซืนเจ้ามาก็บอกว่าผ่อนผันให้อีกสองสามวัน วันนี้เจ้ามาก็บอกจะผ่อนผันอีกสองสามวัน สรุปแล้วจะเอากี่วันกันแน่?"
หลี่หงจีกัดฟัน พูดเสียงเบา "สามวัน อย่างมากสามวัน"
"ดี สามวัน หวงไหลเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าให้ดีๆ สามวันหลังจากนี้ข้าจะมาอีก หากเจ้าไม่ให้ ข้าจะเผากระท่อมซอมซ่อนี่ของเจ้าทิ้งแน่!"
ท่านเหวียนไว่ไอ้หัวเราะแล้วเดินจากไป เดินไปได้หนึ่งวาก็หันหน้ามาพูด
"อย่าบอกว่าไม่มีเงิน อย่าคิดจะหนีด้วย ขายตัว ขายที่ดิน ขายเมีย ขายลูกชาย ขายลูกสาว ขายบ้าน ติดหนี้ต้องใช้ เป็นหลักสากล!"
"อ้อๆ ทราบแล้ว ทราบแล้ว..."
หลี่หงจีตอบเสียงเบา จนกระทั่งท่านเหวียนไว่ไอ้เดินลับไปไกล จึงกล้าเงยหน้าขึ้น
เขาเกลียดท่านเหวียนไว่ไอ้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สาบานต่อฟ้าดิน เขาไม่ได้ติดเงินตระกูลไอ้จริงๆ
ก่อนหน้านี้เขาไปเป็นกรรมกรให้ตระกูลไอ้เพื่อแลกอาหารประทังชีวิต
ทำงานไปทำงานมาจนสุดท้ายเขาไม่ได้ค่าแรง แถมยังติดเงินท่านเหวียนไว่ตระกูลนั้นอีก
ท่านเหวียนไว่ไอ้ทำของมีค่าสูญหายไปบ้าง เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนขโมย!
ไปเป็นลูกจ้างให้คน สุดท้ายไม่ได้เงิน แถมยังติดเงินคนอื่น
เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาคนเดียว มีคนอีกมากมายที่ถูกกับดักแบบนี้!
ตระกูลไอ้นั่นจะเป็นคนใจบุญได้อย่างไร ที่ดินผืนใหญ่ของตระกูลเขาจะลอยมาได้หรือ?
ตระกูลท่านเหวียนไว่ไอ้มีอิทธิพลแถบนี้ มีเส้นสายในที่ว่าการ แขนจะสู้ขาได้อย่างไร
ฟันถูกคนต่อยแตก ก็ทำได้แค่กลืนลงท้อง!
หลี่หงจีเกลียด ได้แต่เก็บความเกลียดไว้ในใจ
ท่านเหวียนไว่เดินจากไปแล้ว แต่ไก้หู่ เสมียนอำเภอกลับมานั่งยองๆ หน้าประตูบ้าน มองเขาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
หลี่หงจีรู้ว่านี่ก็เป็นอีกคนที่ยั่วไม่ได้ เดินเข้าไปหาไก้หู่ คำนับมือ ประจบยิ้มพลางพูด