# บทที่ 86 เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ
ธงสุริยันจันทราแห่งต้าหมิงโบกสะบัดเหนือกว่างหนิงเว่ยอีกครั้ง
เสียงฟ้าคำรามกัมปนาท ท่ามกลางฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิที่มาช้า สายฝนเริ่มโปรยปราย ไม่ใช่เกล็ดหิมะ แต่เป็นหยาดฝนแท้จริง
อวี๋ลิ่งเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนดาบยาวเป็นทวน
"เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว เริ่มฤดูใบไม้ผลิแล้ว จบเสียที จะได้ทำนา!"
เสียงของจู่ต้าเฉิงแหบแห้งพูดไม่ออกแล้ว
ต่อหน้ากองทัพตะวันตกเฉียงเหนือ ทหารม้าที่เขาภาคภูมิใจถูกกดดันให้ถอยร่นเรื่อยๆ พื้นที่น้อยลงทุกที
ไม่ใช่ว่าทหารม้าเหล็กเหลียวตงไม่เก่งกาจ แต่เป็นเพราะอวี๋ลิ่งต่ำทรามเกินไป
"อวี๋ลิ่ง มาสู้กับข้า มาสู้กับข้าสิ ใช้ปืนไฟนับว่าเป็นวีรชนอะไร หึๆ อาศัยอาวุธแล้วชนะนับว่าเป็นวีรชนอะไร มาเถอะ มา..."
สมองของจู่ต้าเฉิงยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว!
คนรอบข้างล้มตายไปทีละคน ในตอนแรกยังผลัดกันล้มแลกเปลี่ยนได้บ้าง ฟันคนล้มไปหนึ่งคน
เขามองออกว่า การประสานงานของฝ่ายอวี๋ลิ่งก็มีปัญหาในบางครั้ง
ตอนนี้ แนวโน้มของฝ่ายอวี๋ลิ่งกลายเป็นกระแสใหญ่ สิบคนก็แลกไม่ได้สักคน!
สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้เลย
แต่ละหน่วยย่อยมีปืนไฟอย่างน้อยหนึ่งกระบอก แต่ละคนมีระเบิดสั่นฟ้าคนละสองลูก แต่ละกองพันมีห่อดินระเบิดสามห่อ...
จู่ต้าเฉิงเปลี่ยนดาบยาว
ขณะที่เขาหยิบทวนยาวเตรียมจะบุกอีกครั้ง ทวนยาวกระบอกหนึ่งก็เลี่ยงทหารองครักษ์ด้านหน้าทั้งหมดอย่างแม่นยำ เสียบเข้าที่คอของจู่ต้าเฉิงโดยตรง
"ข้า เอ่อ... อวี๋..."
หวังปู้เอ้อร์โบกมือ เขาพุ่งไปแล้วสิบกว่าครั้ง มีเพียงครั้งนี้ที่พุ่งเข้าเป้า
ที่จริงเขาอยากฆ่าทหารองครักษ์คนหนึ่ง แต่ทหารองครักษ์คนนั้นยกโล่ขึ้นมา
ทวนยาวเฉียดผ่านโล่ เปลี่ยนเส้นทาง!
แม้แต่ทหารองครักษ์ก็คาดไม่ถึง ป้องกันไว้แล้ว ทำไมถึงหักเลี้ยวได้?
อู๋ซานกุ้ยไม่รู้ว่าเขาเสียญาติไปอีกคนหนึ่ง
ในสายตา คนของตัวเองน้อยลงเรื่อยๆ คนของอวี๋ลิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งที่ทำให้อู๋ซานกุ้ยกลัวที่สุดคือ ตอนนี้เขากล้าไม่แม้แต่จะเชื่อใจคนของตัวเอง
"มีนายทหารแปรพักตร์ไปกี่คน!"
"นายท่าน ก็แค่เจ็ดคนเท่านั้น เรามีสามหมื่นคน นายทหารตั้งหลายร้อย เจ็ดแปดคนก่อกบฏ รอให้เสร็จศึกแล้วประหารก็พอ ท่านจะท้อไม่ได้นะ!"
พูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด