# บทที่ 85 ข้าไม่ผิด ข้าไม่ผิดจริงๆ
แรงระเบิดมหาศาลฉีกกำแพงเมืองออกเป็นช่อง
เสียงกัมปนาทสงบลง เสียงโห่ร้องเข่นฆ่าก็ดังขึ้น
คู่ต่อกรของสามเผ่าซัวหลุนในครานี้คือเหมาเหวินหลงแห่งเจิ้นเจียง พูดให้ถูกคือหลานบุญธรรมหลายคนของเหมาเหวินหลง
เหมาเหวินหลงอายุมากแล้ว ห้าสิบกว่าแล้ว!
ในวัยขนาดนี้ยังพุ่งขึ้นแนวหน้า บัญชาทัพใหญ่ท่ามกลางห่าธนูได้ นับว่าไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
การบุกตีเมืองครั้งต่อจากนี้ พวกหลานๆ ไม่ให้เขาขึ้นเด็ดขาด
เกิ่งจ้งหมิงขึ้นไป
อาศัยชุดเกราะชั้นดี บังโล่ไว้ เกิ่งจ้งหมิงพุ่งเข้าใส่ช่องกำแพงที่ถูกระเบิดเปิดออก พวกเจี้ยนหนูที่ตั้งสติได้ก็กรูเข้ามาเช่นกัน
ธนูดั่งสายฝน เสียงกระทบดังติ๊งๆ ไม่หยุด
ลูกระเบิดดินปืนหลายสิบลูกถูกขว้างเข้าไป เสียงระเบิดดังสนั่นเจ็ดแปดระลอก เกิ่งจ้งหมิงอาศัยจังหวะชุลมุนของแรงระเบิดมุ่งหน้าต่อไป
ขอเพียงข้ามซากกำแพงที่พังทลายตรงหน้าไปได้
สงครามนี้ก็จะจบลงอย่างรวดเร็ว
สามเผ่าซัวหลุนตั้งขบวนแถวเรียบร้อยแล้ว พวกเขาได้ชื่อว่าเป็นคนเถื่อน ฝ่ายพวกเจี้ยนหนูก็เรียกพวกเขาเช่นกัน
เว้นเสียแต่หวงไท่จี๋ที่ถูกจับเป็นเชลยจะมองพวกเขาเป็นของล้ำค่า...
พวกเจี้ยนหนูที่แต่เดิมประกอบด้วยชาวหนหวี่เจินกลับกีดกันพวกเขา
หวงไท่จี๋มองพวกเขาเป็นของล้ำค่า แต่มิได้มองพวกเขาเป็นคน
ชาวหนหวี่เจินเผ่าอื่นๆ กินดีอยู่ดี มีทาสนับไม่ถ้วนให้ใช้งาน
สามเผ่าซัวหลุนกลับต้องใช้ชีวิตที่ลำบากกว่าแต่ก่อน
เพื่อให้ทหารซัวหลุนคงไว้ซึ่งพลังรบอันเข้มแข็ง...
หวงไท่จี๋บังคับให้พวกเขาคงวิถีชีวิตหาปลาล่าสัตว์ แยกค่ายซัวหลุนออกมาตั้งต่างหาก
ทั้งที่สามารถให้พวกเขาขยายเผ่าพันธุ์ได้ดีกว่านี้ แต่กลับจงใจให้สามเผ่าซัวหลุนต้องทนทุกข์
สิ่งที่พวกเจี้ยนหนูต้องการก็คือให้สามเผ่าซัวหลุนคงไว้ซึ่งพลังรบ
ความทุกข์ของพวกเขา หาใช่ความยากแค้นเพียงชั่วขณะ แต่เป็นตรรกะผลประโยชน์ทั้งระบบที่มี "การบีบคั้น" พวกเขาเป็นแกนกลาง
หวงไท่จี๋ไม่เคยคิดจะดูแลพวกเขาให้ดี สิ่งที่เขาคิดคือจะใช้ประโยชน์จากพวกเขาอย่างไร!
ขี่คร่อมอยู่บนหัวพวกเขา
มาบัดนี้คนกลุ่มนี้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม พอเกิ่งจ้งหมิงโผล่หัวออกมา ธนูก็พุ่งเข้าใส่ทันที