# บทที่ 87 การแสดงใหญ่ระลอกใหม่
ข่าวชัยชนะครั้งใหญ่เดินทางด้วยม้าเร็วตรงสู่จิงเฉิง
ผู้ส่งข่าวมองผ้าคลุมใหญ่สีแดงของตน มองเสื้อเกราะผ้าฝ้ายที่ย้อมเป็นสีไม่เสมอกัน
เขาเชิดหน้าขึ้นสูงราวกับรั้นจนน่าเตะสักที
ใครที่ใส่ใจชายแดน ใส่ใจกิจการบ้านเมืองแม้เพียงเล็กน้อยก็จะเข้าใจว่า ชัยชนะใหญ่ครั้งนี้มีความหมายต่อต้าหมิงเพียงใด และจะเข้าใจว่าชัยชนะครั้งนี้น่าตื่นเต้นเร้าใจมากเพียงไหน
"พลิกกลับเป็นฝ่ายบุก! พลิกกลับเป็นฝ่ายบุกแล้ว!"
เฉียนเชียนอี้ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เดินไปเดินมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ตั้งแต่ยืนยันข่าวชัยชนะแล้ว เกียรติประวัติของเขาก็พุ่งสูงจนน่าเหลือเชื่อ
รัชสมัยเฉินจง รักษาเสิ่นหยางไว้ได้ เป็นความชอบหนึ่ง
ปีเทียนฉี่ รบที่ราบโค้งแม่น้ำเหลือง ยึดเมืองกุยฮวา กวาดล้างเผ่าหย่งเซี่ยปู้ เก็บกู้แผ่นดินเก่า
จากนั้นรบกับหมื่นครัวเรือนชาฮาร์ จับตัวหลินตันเข่อหาน รบเสิ่นหยางอีกครั้ง จับตัวหวงไท่จี๋ มาจนถึงตอนนี้กวงหนิงเว่ยถูกช่วงชิงคืน ความชอบเหล่านี้...
"น่าตายนัก! น่าตายนักจริงๆ!"
พระจันทร์มีเสี้ยวมีเต็ม ชีวิตคนเราจะราบรื่นสมบูรณ์พร้อมไปเสียทุกอย่างได้อย่างไร
ความเสียใจใหญ่หลวงที่สุดของเฉียนเชียนอี้ก็คือ ไม่ได้ร่วมศึกเค่อเอ่อร์ชิ่น ไม่ได้เป็นพยานรู้เห็นการตายของนูร์ฮาชี
หากเขาได้ไปด้วย ชีวิตถึงจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แท้
"กวงหนิงซึ่งเป็นที่ตั้งของสวินฝู่และจ่งปิงแห่งเหลียวตง เป็นป้อมปราการทางทหารที่ตั้งอยู่ใจกลางและป้อมสุดท้ายของดินแดนเหลียวตง เหลียวซี การเสียไปของมันหมายถึง..."
เฉียนเชียนอี้มองเซียวอู่ เซียวอู่พยักหน้า
เซียวอู่เป็นผู้ฟังที่ดี ฟังไปพลางย่างมันฝรั่งไปพลาง ไม่ใช่เพราะเขาชอบฟัง หรือฟังเข้าใจ แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังหลับอยู่
"หมายถึงอะไร?"
พอเซียวอู่ถามตาม เฉียนเชียนอี้รู้ว่าเซียวอู่กำลังฟังอยู่ ก็รู้สึกปลื้มยิ่งนัก
"การเสียกวงหนิง หมายถึงการสิ้นสุดลงของการปกครองกว่าสองร้อยปีของต้าหมิงเหนือดินแดนตะวันออกของแม่น้ำเหลียว!"
"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง มันฝรั่งสุกแล้ว"
เฉียนเชียนอี้ยิ้ม กวงหนิงเป็นเส้นทางเชื่อมเหลียวตงกับแผ่นดินใน และเป็นปราการหน้าด่านป้องกันซ่านไห่กวาน