# บทที่ 47 เหตุไฉนต้องลำบากถึงเพียงนี้
"ท่านพระผู้ทรงศีล ท่านต้องขอบคุณข้าจริงๆ นะ!"
"วันนี้ทุกท่านจะได้หลุดพ้น สู่สุขาวดี ข้านามว่ากู้เฉวียน อยากตอบแทนบุญคุณก็มาหาข้าเถิด!"
จ้าวปู้ชี่ประนมมือสองข้างอย่างเคารพนอบน้อม
"ก้าวพ้นสังสารวัฏ หลุดพ้น!"
จังหวะที่เขาโค้งเอวลง นักรบเกราะที่ถือดาบใหญ่ก็เริ่มตวัดดาบฟัน
จ้าวปู้ชี่ยืดตัวตรงขึ้น แถวคนตรงหน้าเหลือเพียงแต่กายไร้หัว
เลือดร้อนสาดใส่หน้าดังฉ่าๆ ไอร้อนลอยกรุ่น ดั่งกาน้ำร้อนเรียงหน้ากระดานกำลังพ่นไอน้ำ
จ้าวปู้ชี่มองดูหัวพวกนั้นบนพื้นแล้วยิ้มออกมา
ใบหน้าชุ่มโชกเลือดของเขาดูคล้ายผีร้ายขึ้นมาบ้าง
"ท่านเจ้าคุณ ท่านเจ้าคุณ แค่นี้พวกแกก็กินไม่ได้แล้วเหรอเนี่ย"
"ท่านอาจารย์ ข้าเองก็เคยศึกษาพระพุทธศาสนา ข้ารู้ว่าต้องผ่านกัปป์นับไม่ถ้วน เดินทางพระโพธิสัตว์ สั่งสมบุญบารมีครบสิบประการ จึงจะบรรลุธรรมขั้นสูงสุดแห่งพระพุทธศาสนา!"
"ท่านอาจารย์ ท่านต้องขอบคุณข้า ข้ากำลังช่วยท่านข้ามกัปป์นะ!"
จางเม่าซิวที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตบหน้าผากแล้วเดินออกไป
อวี๋ลิ่งก็ค่อนข้างบ้าอยู่หรอกนะ แต่ตราบใดที่ไม่คุยกับเขาด้วยเรื่องศาสตร์วิชา อวี๋ลิ่งก็เป็นคนพูดคุยด้วยง่าย
อวี๋ลิ่งก็แค่มีความเห็นต่อศาสตร์ของปราชญ์อย่างเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองเท่านั้น
แต่วันนี้มาเจอจ้าวปู้ชี่คนนี้...
ฟังคำพูดไร้เหตุผลแต่ก็โต้แย้งไม่ได้ของเขาแล้ว จางเม่าซิวก็รู้สึกว่าคนรอบตัวอวี๋ลิ่งช่างเป็นอย่างนี้ไปหมด
กำลังฆ่าคนแท้ๆ ยังทำให้กลายเป็นว่าทำเพื่อประโยชน์ของแกได้อีก?
ในที่สุดดวงตะวันก็ขึ้นมา จางเม่าซิวก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างแรง
มองดูแววยิ้มอบอุ่นที่เผยออกมาบนใบหน้าจ้าวปู้ชี่ภายใต้แสงตะวัน จางเม่าซิวก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแรง!
สภาพจิตใจเปลี่ยนได้ คนพวกนี้ฆ่าคนอย่างไร้ภาระ
รัศมีแห่งตะวันสาดส่องทั่วแผ่นดิน หวงไท่จี๋กอดกระถางอุ่นมือยืนเงียบๆ อยู่บนแนวกำแพงที่ซ่อมเสริมแน่นหนาอยู่เสมอ มองไปยังแดนไกล
ปู้มู่ปู้ไท่ห่มคลุมผ้าคลุมยาวหนังแกะดำล้ำค่าอยู่ด้านหลัง
ปู้มู่ปู้ไท่ได้คลอดแล้วเมื่อเดือนสามปีนี้!
เหมือนดังที่นางเผากระดูกแกะทำนายไว้ นางก็ได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่งจริงๆ