# บทที่ 46 เสียงแตรศึกแห่งเหลียวตง
“พี่ลิ่ง หวังปู้เอ้อร์จับลามะได้อีกคนแล้ว!”
อวี๋ลิ่งที่กำลังง่วนอยู่ชะงักไป หากเขาจำไม่ผิด ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสามวันที่ผ่านมา หวังปู้เอ้อร์และพรรคพวกจับลามะไปแล้วถึงแปดคน
“ท่านหลิวโจว ท่านทราบสาเหตุหรือไม่?”
หลิวโจวตอบอย่างได้ใจ “รู้สิ จะไม่รู้ได้ยังไง?”
เฉียนเชียนอี้วางพู่กันลง หร่วนต้าเฉิงบิดขี้เกียจ
จางเม่าซิวที่กำลังคัดลอกผลงานความชอบก็ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างแนบเนียน แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่หลิวโจวโดยไม่ให้ร่องรอย
หลิวโจวนี่มีของจริง
หลายปีมานี้ในเหลียวตง นอกจากจะทำงานได้งดงามแล้ว เขายังฝึกเล่าเรื่องจนแตกฉาน
อวี๋ลิ่งชอบเล่าเรื่องผีน้ำขู่คน หลิวโจวก็เล่าเรื่องปีศาจเซียนผีเสื้อปลอมกับตุ๊กตาทารกโสม
เขาเห็นมามาก ก็รู้มาก เหมือนกับเคยประสบมาด้วยตัวเอง
เหลียวตงมีป่าดึกดำบรรพ์กว้างใหญ่ไพศาล มีสายน้ำที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง มีราตรีที่ยาวนานกับความหนาวเหน็บสุดขั้ว แถมยังมีการผสมผสานของหลากหลายชนเผ่า...
เรื่องราวจากปากหลิวโจวไม่ใช่โครงเรื่องซ้ำซากเก่าเก็บของคนเล่านิทานในจิงเฉิง
คนส่วนใหญ่ฟังเรื่องก็แค่ฟังเป็นเรื่องเล่า
แต่คนอย่างเฉียนเชียนอี้ หร่วนต้าเฉิง จางเม่าซิว หาใช่แค่ฟังเอาสนุก
เพราะประวัติศาสตร์ของชนเผ่าจำนวนมากล้วนเผยแพร่ผ่านเรื่องเล่า
เพราะพวกเขาล่มสลายง่ายดายเหลือเกิน ทั้งยังไม่มีคนจดบันทึกประวัติศาสตร์ หลายชนเผ่าเหลือเพียงชื่อให้เล่าขาน
บางพวกแม้แต่ชื่อก็ไม่มี!
และจากเรื่องเล่ากับตำนานนี่แหละ ที่พอจะแอบมองอดีตของพวกเขาได้บ้าง!
อวี๋ลิ่งไม่ได้การ มองไม่เห็นแม้แต่น้อย
หากไม่มีพื้นฐานความรู้ที่อ่านมารอบด้าน ก็ไม่มีทางเชื่อมโยงความรู้เหล่านั้นเข้าด้วยกันได้
“ห้ามเล่าเรื่อง ห้ามออกนอกเรื่อง ห้ามพูดถึงพวกภูตผีปีศาจ สัตว์วิเศษแอบเข้าผ้าห่มสูบพลังลมปราณ วันนี้พูดแต่เรื่อง ห้ามพูดอย่างอื่น!”
เฉียนเชียนอี้ถอนหายใจ มองเขม็งใส่อวี๋ลิ่งอย่างขัดใจแล้วหยิบพู่กันขึ้นมา
“ใต้เท้าอวี๋น้อย ตั้งแต่พวกหนูเอ๋อร์ยังไม่ตั้งประเทศ ลามะก็มาแล้ว
ปีที่สี่สิบสามรัชศกเสินจง เขาสั่งให้คนสร้างวัดใหญ่เจ็ดแห่งที่เฮ่อถูอาหลา สร้างเจดีย์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ!”
หลิวโจวพูดอย่างจริงจัง