# บทที่ 48 ศึกแรก
สวรรค์ก็เหมือนเด็กซนคนหนึ่ง
จ้าวหนานซิงที่ถูกเฉาเปี้ยนเจียวรังเกียจ และถูกจงใจละเลย กลับได้อาศัย "รถตาม" ของหลูเซี่ยงเชิงหลังเฉาเปี้ยนเจียวจากไป
กลับมาปรากฏตัวถึงแนวหน้าในสนามรบ
นี่คือความบังเอิญ หรือการจัดวางของโชคชะตา?
เฉาฮาเอ่อร์ก็คงไม่คาดคิด
ซุนอวี้ฉีที่เขาคิดว่าซื่อสัตย์ภักดี คนที่แทบอยากจะเลียรองเท้าของเขา......
กลับเป็นคนที่ทรยศหักหลังที่สุดในหมู่ข้ารับใช้ของเขา
ถึงขั้นพูดได้ว่าซ่อนตัวได้แยบยลที่สุด!
ซุนอวี้ฉีรู้ว่าโอกาสที่จะสร้างชื่อเสี่ยงตายมาถึงแล้ว!
"เห็นหรือยัง นั่นคือทัพหมิง เมื่อสามปีก่อนเราขับไล่พวกมันราวกับไล่สัตว์ในป่า เฒ่าซุน อย่ากลัว ต่อสู้หนหนึ่งก็แตกพ่าย!"
"ข้าไม่กลัว!"
เฉาฮาเอ่อร์มองซุนอวี้ฉีแล้วตะเบ็งเสียง:
"ซุนอวี้ฉีแห่งกองธงขอบเหลือง เจ้ากลัวหรือไม่?"
บัดนั้นซุนอวี้ฉีดวงตาเปล่งประกาย ตื่นเต้นจนตัวสั่น ตะเบ็งเสียงลั่น:
"บ่าวคือหมาของท่าน ท่านให้โอกาสบ่าวเป็นคน บ่าวไม่กลัว ตายก็ไม่กลัว!"
เฉาฮาเอ่อร์หัวเราะ สีหน้าลำพองใจยิ่งนัก!
ซุนอวี้ฉีกำลังจะกลั้นไม่อยู่แล้ว หัวใจแทบจะกระโดดออกจากปาก
ประตูเมืองอยู่ตรงหน้า ประตูกำลังเปิดออกช้า ๆ การสร้างชื่อของตนเองอยู่แค่เอื้อม
มือเฮงซวย อย่าสั่นนะ ใกล้จะสำเร็จแล้ว!
"ซุนอวี้ฉีแห่งกองธงขอบเหลือง ไป!"
ซุนอวี้ฉีประสานหมัดโอ้อวด: "รับคำ!"
เฉาฮาเอ่อร์ก้มศีรษะลง ราวกับกำลังงีบหลับ ซุนอวี้ฉีพลิกตัวขึ้นหลังม้า แสงอาทิตย์เฉือนเงาของเขาขาดพอดี
เฉาฮาเอ่อร์กุมด้านขวาของลำคอ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"อ้า... อ้า... อ้า... เอ่อ....."
เฉาฮาเอ่อร์อยากพูด แต่เสียงที่เขาทำได้เหมือนลมหนาวบนหอประตูเมือง ดังซ่า ๆ
ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน เสียงก็พุ่งทะลุออกจากปากอันอัปลักษณ์นั่นไม่ได้
ซุนอวี้ฉียิ้ม
หมาที่กัดคนไม่เห่า ซุนอวี้ฉีลงมือในจังหวะที่ประสานหมัด
ไม่มีคำข่มขู่ ไม่มีเสียงตะโกนกึกก้อง กระทั่งสีหน้าก็ไม่เปลี่ยน ราวกับเรื่องง่าย ๆ อย่างหิวแล้วต้องกินข้าว กระหายต้องดื่มน้ำ
เฉาฮาเอ่อร์หลับตาลง ดั่งคนง่วงยามบ่ายที่หลับไปงีบหนึ่ง
ซุนอวี้ฉีขี่ม้าพุ่งออกจากหอประตู สายลมหนาวที่หวีดหวิวกลบเสียงเลือดพุ่งดังฟ่อได้อย่างแนบเนียน