# บทที่ 15 ความสุขของหลี่ติ้งกั๋ว
"หวังเจียอินใช้แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งข้ามฟาก ตีโจมตีอำเภอเหอฉวี่ของซานซี..."
ข่าวส่งมาถึงเมืองกุยฮวา อวี๋ลิ่งมองรายงานข่าวกรองพลางอดชื่นชมพวกของหวังเจียอินไม่ได้
คนของกองอวี๋หลินกำลังรอให้พวกเขาส่งตัวเองมาถึงปากจะได้กินทีเดียวรวด!
แค่หวังเจียอินกล้าขยับเข้าใกล้ป้อมเสินมู่ (นครเสินมู่) อีกนิด กองอวี๋หลินก็มีเหตุผลชอบธรรมยกทัพออกไปแล้ว!
ผลปรากฏว่า หวังเจียอินข้ามแม่น้ำหวงเหอตรงไปสังหารถึงอำเภอเหอฉวี่ในซานซีข้าง ๆ
สถานการณ์รบเป็นอย่างไรอวี๋ลิ่งทางนี้ยังไม่ได้รับข่าวที่แน่ชัด
แต่ชื่อเสียงของเจ้าหวังเจียอินยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลับเป็นข้อเท็จจริงที่โต้แย้งไม่ได้ ผู้คนมาสวามิภักดิ์กับเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เป็นความจริง!
ในรายงานลับที่เสี่ยวเฝยส่งกลับมา อวี๋ลิ่งเห็นเกาอิ๋งเสียง เห็นหวังจื้อย่ง เห็นชื่อที่คุ้นเคยอีกมากมาย
อวี๋ลิ่งก็แค่ได้เห็น แต่ไม่มีหนทางใด ๆ เลย คนพวกนี้หลบซ่อนอยู่ในหุบเขาลึก!
โดยเฉพาะเกาอิ๋งเสียง
จดหมายลับบอกว่าเกาอิ๋งเสียงเป็นชาวนา มีอาชีพค้าขายม้า!
ในใจอวี๋ลิ่งรู้แจ่มแจ้งนัก ในสามชายแดนอวี๋หลินนี่ คนที่จะเอาอาชีพค้าม้าได้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!
เพราะธุรกิจค้าม้าผ่านทุกยุคทุกสมัยล้วนแต่เป็นก้อนเนื้อมันพี!
เวลานี้ก็เช่นกัน นายทหารส่วนหนึ่งกับพวกขุนนางกุศลหลวงใช้เอกสิทธิ์เข้าไปมีส่วนในการค้าม้า
คนใหญ่ที่สุดในพื้นที่คือเสี่ยวซานซือ!
ตั้งแต่เสี่ยวซานซือถูกอวี้สื่อทำเป็นหุ่นเชิด ยึดอำนาจสำเร็จ ธุรกิจม้าก็ตกอยู่ในกำมือคนในราชสำนักกลุ่มนั้น
เกาอิ๋งเสียงเอาอาชีพค้าม้า ถ้าอย่างนั้นคนคนนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
อย่าว่าเขาสัมพันธ์กับคนในราชสำนักเลย เขาจะต้องสัมพันธ์กับนายทหารชายแดนแน่ ๆ
อวี๋ลิ่งกำลังสืบอยู่ตอนนี้
อวี๋ลิ่งรู้ว่าไอ้หนุ่มคนนี้ต่อไปอีกไม่นานจะกลายเป็นฉ่วงหวังรุ่นแรก
จะดังยิ่งกว่าหวังเจียอินที่เป็นอยู่ตอนนี้ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ กระทั่งในต้าหมิงด้วยซ้ำ...
อวี๋ลิ่งกลับไม่กังวลเลยสักนิด เพราะทางตัวเองมีหลี่ติ้งกั๋ว!
หลี่ติ้งกั๋วมาถึงเมืองกุยฮวา กระทั่งมาในวันตรุษจีนนั่นด้วย