# บทที่ 14 หวังจื้อย่ง
เหลียวตงมีบรรยากาศใหม่
หม่า ซื่อหลงเกิดความทะเยอทะยาน เขาต้องการใช้ชัยชนะครั้งใหญ่ประกาศศักดาความสามารถ เขาต้องพิสูจน์ตัวเอง!
หม่า ซื่อหลงก็เหมือนคนอีกมากมาย พวกเขาคิดว่าชัยชนะครั้งใหญ่ของอวี๋ลิ่งเป็นแค่โชคดีเท่านั้น
หม่า ซื่อหลงไม่ชอบอวี๋ลิ่ง!
ตอนที่อวี๋ลิ่งเป็นจ่งปิงแห่งยวี๋หลิน เขาเป็นแค่หัวหน้ากองคุ้มกันกระจอก ๆ ใต้บังคับบัญชาของอวี้สื่อเท่านั้น!
ตอนนั้น เขาไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าใกล้และทำความเคารพอวี๋ลิ่ง!
บัดนี้ กงล้อโชคชะตาหมุนเวียน เขากลายเป็นจ่งปิงแห่งซานไห่ แต่อวี๋ลิ่งเวลานี้ไม่กล้าแม้แต่จะกลับจิงเฉิง!
หม่า ซื่อหลงดูถูกอวี๋ลิ่งแล้ว เป้าหมายของเขาในตอนนี้คือการพิสูจน์ว่าตนเองคือยอดขุนพลไร้เทียมทาน
อวี๋ลิ่งไม่รู้ว่าเขาถูกคนดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกแล้ว
หลังผ่านปีใหม่ อวี๋ลิ่งไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงเหลียวตง จิตใจจดจ่ออยู่กับข่าวกรองที่เสี่ยวเฝยส่งกลับมาทั้งหมด
หวังเจียหยินที่ส่านซีตอนเหนือเผชิญกับความปราชัยครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อกบฏ
คหบดีใหญ่หลายสิบคนจากสามอำเภอเป็นแกนนำ พวกเขาร่วมกับที่ว่าการอำเภอในท้องที่จัดตั้งกองกำลังบ้านนอกขึ้นมา
จำนวนคนมากถึงห้าร้อยกว่า!
คนห้าร้อยนี้จะเรียกว่าเป็นกองกำลังบ้านนอก สู้เรียกว่าเป็นกองกำลังผสมของพวกคนรับใช้แต่ละตระกูลยังจะดีกว่า
ยืนดูแถวนั้น เป็นกลุ่ม ๆ เป็นก้อน ๆ สัมผัสได้ถึงความไม่คุ้นเคยระหว่างพวกเขาอย่างชัดเจน
โดยมีคนจากที่ว่าการอำเภอเป็นแกนนำ คนกลุ่มนี้เริ่มบุกปราบปรามโจร!
คนพวกนี้ออกมาล่าเอาเงินรางวัล จะหาเลี้ยงครอบครัวด้วยการฆ่าคน
ดังนั้นพวกเขาจะไม่เหลือคนเป็นไว้ จะเป็นชาย จะเป็นหญิง จะเป็นแก่ จะเป็นเด็ก ก็ตาม!
ชาวบ้านผู้น่าสงสารที่พลัดถิ่นระหกระเหินมาเจอคนกลุ่มนี้คือเคราะห์ร้ายอย่างแท้จริง!
ได้ยินว่าไปเข้าพวกกับท่านอ๋องหวังเจียหยินก็จะมีกิน พอเรามาถึง ข้าวของยังไม่ทันถึงมือ ยังไม่ทันได้พบท่านอ๋อง ก็มาเผชิญหน้ากับขุมกำลังบ้านนอกปราบโจรเข้าให้
พวกคนพลัดถิ่นมีคนมากมาย แต่คนที่ผอมซีดเหลืองซีดเหล่านี้ก็อ่อนแอจริง ๆ
ราษฎรกลัวขุนนาง ก็เหมือนหนูกลัวแมว พอได้ยินว่าเจ้าหน้าที่มา ก็ออกวิ่งไม่คิดชีวิต