# บทที่ 50 มีหัวโล้นเพิ่มอีกหนึ่ง
"สู้รบในแดนข้าศึกสังหารสามพันหนึ่ง ฝ่ายเราบาดเจ็บสี่ร้อย ตายในสนามรบหนึ่งร้อยเก้าสิบแปด!"
ตัวเลขเย็นเยียบปรากฏขึ้น หัวใจของอวี๋ลิ่งพลันบีบรัด
เตรียมการได้พร้อมเพียงถึงเพียงนี้ อาวุธดินปืนก็ใช้อย่างถึงขีดสุดแล้ว ยังมีผู้บาดเจ็บล้มตายเกือบหกร้อยคน!
ตัวเลขนี้ อวี๋ลิ่งไม่พอใจ ทว่าทุกคนกลับเปี่ยมด้วยความมั่นใจต่อศึกใหญ่ที่จะตามมา
เพราะ "หนึ่งฮั่นทัดเทียมห้าชนหู" ทุกคนทำสำเร็จจริงๆ
ในสนามรบเหลียวตงที่พ่ายถอยร่นไม่หยุด ชัยชนะเช่นนี้ก็น่าภาคภูมิใจแล้ว
"ทำการรื้อฟื้นประเมินผลหรือยัง?"
"รื้อฟื้นประเมินผลแล้ว นักธนูของพวกเจี้ยนหนูยังคงร้ายกาจ โดยเฉพาะธนูหนักของพวกมัน ระยะประชิดรวดเร็วและแม่นยำ ต่อให้เตรียมการอย่างดีทุกอย่างแล้ว แต่ว่า......"
อวี๋ลิ่งถอนหายใจเฮือกหนึ่ง!
"ท่านพี่ เราเผชิญหน้ากับเกราะหนัก แถมยังประจัญบานฟาดฟัน พลังของอาวุธดินปืนเลยได้ใช้เพียงครึ่งเดียว!"
อวี๋ลิ่งกวาดตามองเสี่ยวเฝย สีหน้ากลับคืนเป็นดังเดิม
"ถ่ายทอดคำสั่งข้า เชลยเป็นและนักโทษทั้งหมดตัดศีรษะให้หมด กองทัพใหญ่บุกดันไปสามลี้ นำคนพวกนี้กับศีรษะไปทางแม่น้ำหุนสร้าง'อนุสรณ์หัวกะโหลก'หนึ่งแห่ง!"
"รับบัญชา!"
"พี่ชุนรับคำสั่ง ข้าสั่งให้ท่านนำทีมกวาดล้างทุกหมู่บ้านภายในรัศมีหนึ่งร้อยหกสิบลี้ ตามแผนที่นี้ สัตว์ปีกสุนัขห้ามเหลือไว้ ไม่ว่าชายหญิงแก่เด็ก!"
พี่ชุนรับแผนที่มา เอ่ยเสียงเบา: "พวกนั้น แล้วชาวฮั่นพวกนั้นล่ะ?"
อวี๋ลิ่งสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยเสียงเบา:
"หาพวกสุนัขในหมู่คนพวกนี้คงไม่ยากใช่ไหม จากนั้นคนพวกนี้ให้ท่านเป็นเพชฌฆาต ตามใจท่าน ข้าต้องการแค่ผลลัพธ์!"
"รับบัญชา!"
พี่ชุนชอบทำเรื่องแบบนี้
เขาชอบมองดูคนที่ "สูงศักดิ์" เหล่านั้นมาคุกเข่าเบื้องหน้า ร่ำไห้วิงวอนว่าตนก็เป็นลูกหลานชาวหนหวี่เจินเช่นกัน
แค่เห็นพวกเขาคุกเข่าต่อหน้า พี่ชุนก็ตื่นเต้นแล้ว
ยามที่เย่เฮ่อแดนเหนือถูกกวาดล้างเผ่าพันธุ์ คนเหล่านี้เคยร่วมมือเข้าปิดล้อมด้วยตัวเองแท้ๆ
ต่อให้ไม่ได้ร่วมมือ ก็แอบซ้ำเติมอยู่เบื้องหลัง!
ยามนั้นไม่มีใครเลยที่พูดว่าเย่เฮ่อแดนเหนือก็คือชาวหนหวี่เจิน