# บทที่ 49 จะดื่มเหล้าสักหน่อยไหม
“มาแล้ว พวกหมาฮั่นมาแล้ว ลงจากม้า ลงจากม้า.......”
ศึกใหญ่ในสมรภูมิเริ่มขึ้น หงเฉิงโฉวติดตามอวี๋ลิ่งไม่ห่าง
เขาเป็นคน เขากลัวตายเหมือนกัน ภายใต้หลักการของความกลัวนี้ ฝีมือการรบของเขาก็ยังงุ่มง่าม
แค่เก่งกว่าบัณฑิตธรรมดาเล็กน้อย
อวี๋ลิ่งที่อยู่เบื้องหน้าควบคุมม้าศึกได้อย่างคล่องแคล่ว
ทักษะการขี่ม้าที่ชำนาญและม้าศึกที่รู้ใจทำให้อวี๋ลิ่งไม่ต้องใช้สมาธิไปกับการควบคุมม้า แค่ขยับนิดเดียวเท่านั้นม้าศึกก็รู้ว่าให้ทำอะไร
ดาบยาวในมือทะลุผ่านช่องว่างเข้าไปเสียบกะโหลกม้าศึกได้อย่างแม่นยำ
ม้าศึกส่งเสียงร้องโหยหวน วิ่งพรวดออกไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
พวกเจี้ยนหนูที่ขี่ม้าศึกอยู่ถูกแรงเหวี่ยงตกจากหลังม้ากระแทกพื้นอย่างแรง ส่งเสียงร้องตะโกนสุดชีวิต
“พูดภาษาหนหวี่เจิน เรียกขอความช่วยเหลือ!”
เมิ่งฉืออีที่เฝ้ารอโอกาสมาตลอดเห็นพวกเจี้ยนหนูกลุ่มหนึ่งกำลังพุ่งมาทางนี้ ก็พุ่งทะยานออกไปทันที นำวัตถุรูปปล้องไม้ไผ่ที่มีควันพวยพุ่งยัดเข้าไปในเกราะของพวกมันโดยตรง
พวกเจี้ยนหนูพุ่งเข้าใส่ ลากพี่น้องของตัวเองหนีออกไปข้างหลัง
เพิ่งจะถอยเข้าไปในกลุ่มคนได้ ก็เกิดเสียงตูมสนั่น
ไม่มีเนื้อเลือดกระจาย มีเพียงเสียงกรีดร้องและโหยหวนที่ฟังแล้วทำใจได้ยาก กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเมิ่งฉืออี
“ตั้งขบวน ตั้งขบวน.......”
เลิ่งเก๋อหลี่ตะโกนลั่น สั่งการอยู่เบื้องหลัง การใช้ทหารม้าหนักบุกเข้าใส่ใช้การไม่ได้แล้ว เขาสั่งให้ทุกคนลงจากม้าทันที
พวกเจี้ยนหนูสู้ด้วยเท้าเก่งกว่าสู้บนหลังม้า
“อวี๋ลิ่ง มา มารบกับนักรบแห่งต้าชิงของข้า!”
เลิ่งเก๋อหลี่มีหัวใจที่หยิ่งทะนง
ในเหลียวตงมีคำกล่าวว่า “พวกหนูกลัวทหารม้าเหนือ ทหารม้าเหนือกลัวทหารราบพวกหนู”
พวกเขาเติบโตมาในป่าเขาตั้งแต่เด็ก มีความอดทนเหนือธรรมดา
การปฏิรูประบบทหารแปดกองธงทำให้พวกเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
ทหารเกราะหนักที่เดินนำหน้าสวมเกราะซ้อนหลายชั้น แทบจะไม่เกรงกลัวดาบและหอก
พวกที่อยู่ด้านหลังก็มีวินัยสูงมาก สามารถแตกทัพแต่ไม่หนีกระจัดกระจาย
“อวี๋ลิ่ง อวี๋ลิ่ง เจ้าไม่ใช่ซานจวินหรอกหรือ เจ้าไม่ใช่บอกว่าพวกเราเป็นหมูป่าหรอกหรือ มารบกับข้า!”