# บทที่ 40 ท่านซุน สวัสดี!
ตะขอของบันไดตะลุยกำแพงล็อกเข้ากับขอบกำแพงเมือง
เสียงแตรศึกดังกึกก้อง ใบหน้าของลูกผู้ชายที่ปีนกำแพงเต็มไปด้วยความห้าวหาญและเศร้าสลด
การบุกตะลุยเป็นกลุ่มแรกคือหนึ่งในสี่คุณงามความดีสูงสุดของทหาร แต่ลูกผู้ชายเหล่านี้กลับไม่มีความคาดหวังกับมันแม้แต่น้อย
พวกเขาคือ "ทหารตาย"!
ต่อให้ปีนขึ้นไปได้อย่างมีชีวิต คุณงามความดีก็จะถูกหั่นครึ่ง การบุกตะลุยของพวกเขาจะกลายเป็นการบุกตะลุยของ "ทหารกล้า"
เพราะพวกเขาเป็นขี้ข้า คุณงามความดีเป็นของนายพวกเขา
"บุกขึ้นไป บุกขึ้นไปสิ!"
ทวนยาว ดาบยาว โล่ เรียงแถวเริ่มตีเมือง
พวกมันจะไปรู้ได้อย่างไร ที่ปากทางออกบนสุดของบันได ทหารเกราะแถวแล้วแถวเล่าเตรียมพร้อมอยู่แล้ว!
"ธนูคลุมพื้นที่ ยิง!"
เสียงตะโกนดังขึ้น หมู่ธนูของหน่วยซุนเต๋อกงเริ่มระดมยิง
ไม่ได้มุ่งหวังยิงให้ตาย จุดประสงค์คือก่อกวน จะได้ลดทอนอุปสรรคของพี่น้องที่ปีนกำแพง
กดดันให้ได้มากที่สุด
ภายใต้ห่าธนูหนาแน่น กระสอบทรายที่ตรึงปืนใหญ่ฮุยฮุยกลายเป็นเม่นตัวแล้วตัวเล่า
การยิงโค้งจากต่ำขึ้นสูงไม่ได้ก่อความรำคาญให้คนบนกำแพงมากนัก
"มาแล้ว ข้าฟัน!"
ชายฉกรรจ์ที่พุ่งนำหน้ามากที่สุดร่วงหล่นลงไปอย่างแรง ร่างอยู่ทางนี้ ฝ่ามือที่ถูกตัดขาดอยู่อีกทางหนึ่ง
สภาพนี้ไม่ต้องช่วยแล้ว!
"ฮั่นไม่ฆ่าฮั่น!"
"พี่น้อง ในเมื่อพวกท่านไม่ฆ่าพวกเรา ก็ให้พวกเราขึ้นไปเถิด ฮั่นไม่ฆ่าฮั่น พวกเราก็ไม่ฆ่าพวกท่าน ทางนี้จ่ายเสบียงให้นะ!"
"ให้โอกาสแกเป็นคน แกกลับต้องเป็นหมา ตาย!"
ใต้กำแพงเมืองเริ่มตกลงมาเหมือนเกี๊ยวใส่หม้อ เสียงตึงตังดังติดต่อกัน
เสียงนี่เหมือนผ้าห่มสำลีชุ่มน้ำถูกโยนลงมาจากที่สูง เป็นเสียง "ตึง" ที่หนาหนักและทึบ!
ในเสียงสั้นๆ นั้นยังได้ยินเสียงกรอบแตกของของแข็ง
เสียงกระดูกหักเบามากเหมือนเหยียบกิ่งไม้แห้งหัก ไม่ดังแต่ทิ่มแทงหู
พวกพลบุกตะลุยที่ปีนบันไดร่วงหล่นไปทีละคน!
คนข้างหลังยังคงกรูเข้าไปไม่หยุดทั้งที่ข้างหน้าตายไปแล้ว!
อวี๋ลิ่งมองสนามรบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาเห็นคนเหล่านั้นถูกแทงทะลุ ถูกกระทุ้งร่วงลงไป ถูกค้อนทุบกระโหลกแตก จิตใจไร้ซึ่งคลื่นลูกใด
ศพบนพื้นเริ่มกองสุม ผู้กล้าบุกตะลุยเหลือไม่ถึงครึ่ง