# บทที่ 39 ของขวัญของเขา
สวี่ต้าปิ่งนอนอยู่ในที่หลบลมดูดซับแก่นแท้แห่งตะวัน
ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ดูดซับแก่นแท้แห่งตะวันเช่นเดียวกับเขา
ค่ายพักทหารบาดเจ็บต้องถ่ายเทอากาศ ต้องทำความสะอาด ดังนั้นคนเจ็บเหล่านี้จึงต้องออกมาสูดอากาศสดชื่น
การอยู่ในค่ายทหารบาดเจ็บ สิ่งที่เห็นมีแต่คนเจ็บ สภาพแวดล้อมอบอวลไปด้วยความตาย ทำเอาอารมณ์ห่อเหี่ยว
การอาบแดดทำให้รู้สึกสบายตัว อารมณ์ดีขึ้น แผลจึงจะหายเร็ว
แผลของสวี่ต้าปิ่งอยู่ที่เท้า ด้วยฐานะที่เป็นทาสเขาไม่คู่ควรกับการมีรองเท้าดีๆ สักคู่
พูดให้ถูกคือที่พวกเจี้ยนหนูนั่น ทาสทุกคนที่ไม่ได้รับความไว้วางใจไม่มีทางได้รองเท้าดีๆ
มีรองเท้าดีก็วิ่งหนีง่าย
เท้าของสวี่ต้าปิ่งถูกหิมะกัดขั้นรุนแรง แต่เขาไม่คิดว่านี่เป็นแผล
ก็เพราะเท้าเขาเป็นแบบนี้ทุกปี คราวนี้ดูเหมือนจะหนักหน่อย แต่นั่นก็เป็นเพราะเดินทางไกลเกินไปเท่านั้น
“นิ้วนี้ต้องตัดทิ้ง!”
สวี่ต้าปิ่งตกใจจนหน้าถอดสีกล่าวว่า:
“ท่านพี่ทำไม่ได้เด็ดขาดนะ เท้าข้ามันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น
อย่ามองข้าแบบนี้สิ มันไม่เป็นไรจริงๆ หน้าโผล่อยู่ข้างนอกยังไม่เป็นไร เท้าโผล่อยู่ข้างนอกก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน!”
“เท้าข้ามันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น ข้าชินแล้ว จริงๆ!”
“คนอุ่นที่ขา หมาอุ่นที่ปาก ความเย็นแล่นขึ้นจากเท้า เหตุผลแค่นี้เจ้าไม่เข้าใจหรือไง!!”
สวี่ต้าปิ่งยิ้มกล่าวว่า:
“เข้าใจสิ อยู่ที่นั่น ข้ายังสู้หมาไม่ได้เลย ไม่เป็นไร จริงๆ ไม่เป็นไร!”
หมอทหารส่ายหัวเดินจากไป
คนนี้ไม่ใช่พวกเดียวกัน ในเมื่อเขาตัดสินใจเองว่าจะไม่ตัดนิ้วเท้าดำปื๊ดนั่นทิ้ง ก็ตามใจเขาไป
ถ้าตายก็เป็นชะตาของเขา ไม่เกี่ยวกับตน
พระอาทิตย์แห่งเหลียวตงไม่ทำให้อบอุ่น แต่ในใจของสวี่ต้าปิ่งกลับอบอุ่น
วันนี้สหายอ๋องเจ๋อเหมยไม่ถูกหามออกมา เมื่อไม่ถูกหามออกมาก็เท่ากับมีชีวิตอยู่อีกหนึ่งวัน
สำหรับสวี่ต้าปิ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างที่เขาคาดหวัง
อ๋องเจ๋อเหมยไม่คิดว่าตนเองจะตาย เพราะตนได้ดื่ม “ยาวิเศษ”!
เพราะความคิดนี้คอยเวียนวนอยู่ในหัวตลอดเวลา
กลางคืนคนมีไข้จนเพ้อ แต่เขากลับกัดฟันรอดมาได้ เพราะเขารู้สึกว่าไม่ว่าจะทรมานแค่ไหนเขาก็จะไม่ตาย!
เขายังรอดตายมาจนได้จริงๆ!