# บทที่ 41 ความยินดีปรีดาของจิงเฉิง
"ฝ่าบาท เกิดเรื่องแล้ว!"
เมื่อเห็นจาเก๋อทหารองครักษ์คนสนิทของหาวเก๋อคุกเข่าต่อหน้าตน โขกศีรษะไม่หยุด หวงไท่จี๋ก็ดั่งต้องม่านฟ้าถล่มทลาย
ความพ่ายแพ้ยับเยินของค่ายธงฮั่นก็เรื่องหนึ่ง ทหารสอดแนมของอวี๋ลิ่งประชิดเมืองเสิ่นหยางแล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง
แต่บุตรชายก็ยังเกิดเรื่องอีกหรือ?
"ว่าไป!"
"ฝ่าบาท เสี่ยวเป้ยเล่อ เสี่ยวเป้ยเล่อพระองค์... พระองค์ถูกหยวนฉงฮ่วนสังหารแล้ว!"
"ว่าไงนะ?"
จาเก๋อร่ำไห้คร่ำครวญ "หยวนฉงฮ่วนสังหารเสี่ยวเป้ยเล่อแล้ว เขาเอาพระเศียรของเสี่ยวเป้ยเล่อไปเสนอความชอบแล้ว!"
"อา สมควรตาย สมควรตายนัก สมควรตายจริงๆ!"
ท่ามกลางเสียงคำราม ร่างกายของหวงไท่จี๋เริ่มทรุดลงจนแทบประคองตัวไม่อยู่ เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย
เมื่ออ้าปากหายใจ ก็เห็นริ้วสีแดงฉานบนฟันขาว เขากักข่มเลือดในลำคอไว้ได้แล้ว!
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
ลามะหลิ่วหนานมู่จั้วลามะ (หรือที่เรียกกันว่า สั่วหนานมู่จั้วลามะ) เห็นหวงไท่จี๋มองมาที่ตน จึงประนมมือสองข้าง หลับตา และเริ่มสวดมนต์มหาเมตตามหากรุณาอย่างฉับพลัน
หวงไท่จี๋รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก
ลามะหลิ่วหนานมู่จั้วลามะไม่มีทางหลอกลวงตน
ตั้งแต่หนูเอ่อร์ถูกอวี๋ลิ่งฆ่าตาย
ทางด่านซานไห่กวนก็เริ่มติดต่อกับ "ฮ่องเต้" หวงไท่จี๋คนใหม่ผ่านทางลามะที่มาเผยแผ่ศาสนา โดยอ้างว่ามาแสดงความเสียใจ!
(บันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่า หยวนฉงฮ่วนเริ่มติดต่อกับพวกเจี้ยนหนูผ่านลามะในช่วงนี้ คนหนึ่งชื่อหลี่สั่วหนานมู่จั้ว อีกคนชื่อหวังซันจี๋ปาจั้ง เรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้หยวนฉงฮ่วนถูกประหาร!)
แท้จริงแล้วตอนนั้นก็เพื่อหยั่งเชิงดูว่าจริงหรือเท็จ!
ผู้ที่ทำเรื่องนี้ก็คือหยวนฉงฮ่วน เขาทำไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากราชสำนัก
เพราะว่าเขายังคงคิดจะแอบทำการใหญ่ สร้างคุณงามความดีอันยิ่งใหญ่!
เขาต้องการแบบไม่ปริปากก็แล้วไป แต่ถ้าปริปากต้องตะลึงทั้งแผ่นดิน!
เขากลัวราชสำนักรู้ จึงใช้ลามะที่ในทุ่งหญ้าเรียกว่า "ไห่าวเหริน" เป็นผู้ส่งสาส์น
(Sain Kümün แปลว่าคนดี)
ตอนนั้นหวงไท่จี๋รู้สึกลำบากใจมาก เขากลัวว่ากองทัพซานไห่กวนจะบุกเข้ามาหมดทั้งกองทัพ