# บทที่ 83 ส่งให้หวังหลุน
“ถอนทัพ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับอวี๋ลิ่ง!”
กองทัพใหญ่อวี๋ลิ่งมาถึง ความคิดแรกของอู๋ซานกุ้ยและคนตระกูลจู่คือถอนตัวออกจากกว่างหนิง
ไม่ใช่กลัวการรบ แต่กลัวถูกขังตายอยู่ในเมืองหนิงหย่วนเว่ย
“ไปเถอะ จะถูกปิดล้อมไม่ได้!”
ทุกคนเข้าใจดีว่าเมื่อเมืองหนิงหย่วนเว่ยถูกปิดล้อม อวี๋ลิ่งก็แค่ส่งคนเฝ้าอยู่ใต้กำแพงเมือง แล้วถือเบ็ดตกปลาไปที่ทะเล
พอลองตกปลาจนเบื่อแล้ว ก็ค่อยกลับมาเก็บศพ
“เมืองเปลี่ยวไม่อาจรักษาได้ ปวงล้อมหนาหนักไม่อาจเข้าไปได้ ให้อวี๋ลิ่งกับพวกเจี้ยนหนูฆ่ากันตายกันไปข้างเถอะ!”
อู๋ซานกุ้ยถือคบเพลิง มองดูกองเสบียงที่ขนเอาไปไม่ได้
โยนคบเพลิงทิ้ง หันหลังเดินจากไป ในแสงเพลิง ใบหน้าที่ตื่นตระหนกส่ายไหวตัดกัน
“อวี๋ลิ่ง เจ้ายึดเมืองนี้ไปได้ก็จะมีประโยชน์อะไร!”
อวี๋ลิ่งออกคำสั่งอย่างเยือกเย็น กองทัพใหญ่เคลื่อนพลไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง
มองดูไฟที่โหมลุกท่วมฟ้า อวี๋ลิ่งกัดกรามแน่น มองขึ้นเหนือด้วยสายตาเย็นชา ลึกลงไปในดวงตาเต็มไปด้วยเจตสังหารอันไพศาล
“นั่นท่านอ๋อง...!”
มองคนบนยอดเสาธง มองใบหน้ายิ้มละไมนั่น อวี๋ลิ่งอดที่จะถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่งไม่ได้
โบกมือ เสาธงถูกปล่อยลงมาวาง หวังฮว่าจินนอนยิ้มอยู่ตรงนั้น
“พวกเราแต่ละคนมักจะได้สติรู้ตัวเมื่อทุกอย่างสายไปแล้ว!”
“ความดีความชั่วของเจ้าไม่มีอะไรรุนแรงพอ มักแกว่งไปมา มีจิตใจเห็นแก่ตัวมากเกินไป วางแผนมากเกินไป ของจริงของปลอมของเจ้าไม่ถึงที่สุด ดังนั้นเจ้าจึงทุกข์ทรมาน!”
อวี๋ลิ่งยืนขึ้น หันมาพูดกับเหวินเหล่าลิ่วที่ขอบตาเริ่มแดง:
“ดูแลเขาให้ดี ฝังอย่างสมเกียรติในกว่างหนิงเว่ย!”
“ขอรับ!”
“ข้าอวี๋ลิ่งหลังจากนี้ก็จะได้แต่ด่าว่าหวังฮว่าจินแค่ครึ่งชีวิตก่อน มันถูกไปสำหรับเจ้าแล้ว
นับจากวันนี้ไป หากเอ่ยถึงเจ้าอีก ข้าอวี๋ลิ่งก็จะบอกได้แค่ว่าเจ้าเป็นลูกผู้ชาย!”
หวังฮว่าจินเหมือนจะได้ยิน ยังคงยิ้มละไม
เข้าไปในเมือง เลือดนองในเมืองเหมือนแม่น้ำ
อู๋ซานกุ้ยใช้วิธีที่เกือบจะเป็นการล้างเมือง สังหารคนในหนิงหย่วนเว่ยที่ยอมไม่ตามเขาไปจนหมด