# บทที่ 84 การประลองอลหม่าน
การปรากฏตัวของทหารซัวหลุนไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
หลังจากรู้ว่าอวี๋ลิ่งจะตีเสิ่นหยาง หวงไท่จี๋ก็ส่งทหารซัวหลุนไปประจำที่ก่วงหนิงเว่ย
เพราะตอนนั้นหวงไท่จี๋คิดว่าอวี๋ลิ่งตีเสิ่นหยางไม่แตก เป้าหมายของราชสำนักต้าหมิงต้องเป็นก่วงหนิงแน่นอน
ดังนั้น หวงไท่จี๋จึงส่งสามเผ่าซัวหลุนไป
ผลคือโชคชะตาฟ้ากำหนด ใช้เล่ห์เพทุบายก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายเสิ่นหยางก็เสียอยู่ดี
สามเผ่าซัวหลุนกับทหารม้าเหล็กเหลียวตงเข้าประทะกัน
พอทั้งสองฝ่ายปะทะกันแล้ว ต่างก็รู้สึกมึนงง แปลกใจยิ่งนักว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
"ตายซะ!"
นี่คือเสียงคำรามก่อนตายของทหารม้าเหลียวตงที่ถูกลูกศรหลายดอกยิงเข้าใส่ เขาแทงหอกยาวออกไป
ทะลุเกราะหนัง ผ่านหนังและเนื้อ ทะลุออกมาจากแผ่นหลังของศัตรูโดยตรง
สองคนกอดกันรัด หมดแรง และล้มลงบนพื้นแข็งพร้อมกัน
ทหารราบเหลียวตงบุขึ้นมา เสียงอาวุธปืนเริ่มสะท้อนก้อง
ความตายที่แท้จริงผลิบานในชั่วขณะนี้ พวกเจี้ยนหนูไม่เคยกลัวการรบระยะประชิด เพราะนี่คือจุดแข็งของพวกมัน
"ฆ่า ฆ่ามัน!"
การต่อสู้ตัวต่อตัวเริ่มขึ้นแล้ว ทหารเหลียวตงที่ฝึกฝนมาหลายปีอยู่ที่นี่ ในยามนี้ เข่นฆ่ากับพวกเจี้ยนหนู
อวี๋ลิ่งที่ควบม้ามาอย่างเร่งรีบมาถึงสนามรบด้วยความไม่เชื่อสายตา
มองดูศึกใหญ่ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา อวี๋ลิ่งคิดจนหัวแตกก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"พี่ลิ่ง ข้าเองก็ไม่รู้!"
ในที่สุดหวังเหลาเสียที่ได้สมทบกับอวี๋ลิ่ง เห็นอวี๋ลิ่งมองเขา ก็ยักไหล่อย่างซื่อสัตย์
เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
"พี่ลิ่ง ค่ายธงฮั่นที่ปีกข้างพวกเจี้ยนหนูเคลื่อนแล้ว!"
"ถล่มพวกมัน!"
เสียงกลองศึกสะเทือนฟ้าดังขึ้นอย่างกะทันหัน กองทัพอวี๋ลิ่งบุกแล้ว พวกเจี้ยนหนูผงะอย่างแรง การโจมตียิ่งดุดันยิ่งขึ้น
อิงเอ่อร์ไต้ที่คุมทัพได้ด่าพวกเปาเฉิงเซียนอย่างชั่วช้าอีกครั้ง
จ้าวปู้ชี่ยกโล่บุกเข้าไปแล้ว!
พวกเจี้ยนหนูตะครุบเข้ามา สิ่งที่ต้อนรับพวกมันหาใช่ดาบใหญ่หอกยาว แต่เป็นปืนนกสับที่หนาแน่นและระเบิดสะเทือนฟ้า
พวกเจี้ยนหนูที่ไม่มีทหารเกราะหนักคอยกันอยู่ด้านหน้า...
ประจัญหน้ากับหน่วยอาวุธปืนที่สมบูรณ์อีกครั้ง ก็กลายเป็นเป้าฝึกที่มีชีวิต