# บทที่ 82 คนเหล่านี้ล้วนเป็นขุนนางผู้ภักดี!
จ้าวปู้ชี่กลับมาแล้ว ใช้เวลาไปสองวัน!
"ท่านพี่ คนบนเกาะเจวี๋ยหวาไม่มากนัก พวกเขาเตรียมการไว้เพียบพร้อม ก่อนที่ข้าจะไปถึงพวกเขาก็ออกเดินทางไปท่าเรือวั่งไห่ไถเรียบร้อยแล้ว!"
อวี๋ลิ่งปิดสมุดบัญชี "ไม่ได้อะไรเลย?"
"นอกจากกองเงินกองทองเครื่องเพชรที่กองพะเนินแล้ว ศึกนี้เราตัดศีรษะญาติข้างของตระกูลจู่ไปสิบเจ็ดคน ตระกูลอู๋สามสิบสองคน รวมญาตินายพลอีกสามร้อยหกสิบคน!"
อวี๋ลิ่งเงยหน้าขึ้น ทอดสายตาจับจ้องไปที่แม่น้ำต้าเสี่ยวหลิงเหอ!
ที่จ้าวซวี่เจี่ยวว่ามาคงเป็นเรื่องจริง อู๋ซานกุ้ยกำลังหนี
ก่อนหนีเขาได้พัวพันแนบแน่นกับพวกเจี้ยนหนูเรียบร้อยแล้ว เขาจะใช้กำลังของพวกเจี้ยนหนูมาสู้กับตนที่ต้าเสี่ยวหลิงเหอ
ชนะก็ดีไป แพ้ก็ยังหนีได้
"สมแล้วที่เป็นพ่อค้าม้า คิดอ่านลึกซึ้ง วางแผนแยบยล!"
เกาหลีถูกตีราบคาบแล้ว ถูกพวกเจี้ยนหนูบดขยี้ ตอนนี้หากไม่มีแรงภายนอกเข้ามาแทรกแซง การจะไปเกาหลีก็ถือเป็นจังหวะที่ดีที่สุด
เกาหลีที่ผ่านศึกใหญ่มาสองครั้งไม่มีกำลังจะต้านทานอีกแล้ว
"จะรออีกไม่ได้แล้ว สั่งการไปยังเซี่ยเทียน ให้หน่วยลำเลียงเคลื่อนพลเดี๋ยวนี้ จ้าวปู้ชี่ เจ้านำกำลังโจมตีเหลียนซานอี้เต็มกำลัง ให้หน่วยสอดแนมทั้งหมดออกปฏิบัติการ!"
"ท่านพี่ แผนเดิมคือค่อยๆ บดขยี้ ครั้นจะทำเช่นนี้..."
"แผนล้าสุดการ ใครว่าดีกว่า หากเดินตามแผนเดิม เราจะไม่ค่อยๆ กลายเป็นเหมือนพวกนั้นหรอกหรือ ต่อไปจะต้องขนกระบะทรายจำลองออกมาอีกไหมเล่า?"
"ขอรับ!"
กลองศึกตีกระหึ่ม กองทัพทั้งกองทัพเคลื่อนพล
เพิ่งได้พักผ่อนวันเดียว อาการปวดเมื่อยตามร่างกายยังไม่ทันหายไปหมด เหล่าขุนนางทั้งหลายก็เริ่มสบถด่าอีกครั้ง คราวนี้เสียงเบาลงไปไม่น้อย
เพราะพวกเขาเห็นหัวคนเต็มลำเรือ
เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ชั้นนอกมีเปลือกน้ำแข็งใสหุ้มปกคลุม ดูราวกับยังมีชีวิต
กองทัพเคลื่อนพล ครานี้ออกกันหมดทั้งรัง
คำสั่งของอวี๋ลิ่งคือไม่ห้ามดาบ บุกบดขยี้ไป ไม่ยอมจำนนก็ต้องไปอยู่ "สุสาน" อย่างเลี่ยงไม่ได้!
กวาดราบเป็นหน้ากระดาน ไม่ให้มีมุมอับ ไม่ให้มีส่วนที่ตกหล่น