# บทที่ 89 ทรนงกระดูกเหล็ก
หร่วนลี่เจินมองบิดาที่ก้มหน้ากำลังใช้ความคิด แล้วค่อยๆ เลื่อนถ้วยชาเข้าไปใกล้
หร่วนลี่เจินยังคงยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้น
บิดาเป็นคนบ้าตำแหน่ง ตอนนี้กำลังง่วนอยู่เรื่องงาน นางไม่กล้ารบกวน ถ้าทำให้หงุดหงิดขึ้นมาจะถูกดุด่าเอา
"เจ้าไม่พอใจหรือ?"
หร่วนลี่เจินรู้ว่าบิดาหมายถึงเรื่องอะไร
แต่จะว่าไปแล้ว มีหญิงสาวคนไหนไม่ฝันถึงรักเล่า ความฝันของนางคือวันหนึ่งข้างหน้า เขาจะสวมหมวกจอหงวน ควบม้าพยศ...
นี่ต่างหากคือความฝันของสาวๆ นับหมื่นนับพัน!
ทว่านางคาดไม่ถึงเลยว่าครอบครัวเขาจะขายผัก
หร่วนลี่เจินรู้ว่าตนเองอายุมากแล้ว ผ่านวัยที่ "ไม่รีบ" และ "รออีกสักหน่อย" นั้นมานาน หากอิดออดต่อไป เกรงว่าคงไม่มีแม้สิทธิ์เลือกด้วยซ้ำ
"แล้วแต่บิดาตัดสินใจ!"
"เจ้าคิดว่าข้าพูดล้อเล่นกับเจ้า คิดว่าข้าที่เป็นพ่อใช้วิธีนี้มาบอกให้เจ้ารีบแต่งงาน รีบเลี้ยงดูลูกหลานหรือ?"
"เขา เขา....."
"อาจารย์ของเขาคืออวี๋ลิ่ง รายงานชัยชนะมาแล้ว กว่างหนิงเว่ยถูกตีคืนได้ ถัดจากนี้ก็คือตีคืนเหลียวตง ช้าสุดคือปีนี้ ชายแดนของต้าหมิงจะไร้ศึกสงคราม"
หร่วนต้าเฉิงยังคงไม่ยอมเงยหน้า
"เจ้ารู้สึกว่าขายผักนั้นฟังดูไม่ดี ข้าก็รู้สึกว่าไม่ดี หากข้าบอกเจ้าว่า ลูกชายสองคนของอวี๋ลิ่งไปเก็บมูลวัวในทุ่งหญ้าทุกเดือน..."
หร่วนต้าเฉิงเงยหน้าขึ้น "เจ้าจะรู้สึกขายหน้าหรือไม่?"
หร่วนลี่เจินไม่กล้าปริปากแล้ว
น้ำเสียงของบิดามีแววรำคาญแล้ว ตอนนี้นางโตแล้ว บิดาคงไม่ตีนาง!
แต่หร่วนลี่เจินนั้นเกรงกลัวบิดาอยู่ดี
"ปราชญ์กล่าวไว้ว่า บัณฑิตมีใจมุ่งมั่นในธรรม แต่ละอายเสื้อผ้าอาหารอันเลวทราม ย่อมไม่ควรคบค้าด้วย หาใช่เพราะครอบครัวเขาขายผัก แต่เป็นเพราะมารดาเขาชอบขายผัก เข้าใจหรือไม่?"
"ทราบแล้ว!"
มองดูลูกสาวที่เต็มไปด้วยความอับอาย ในใจหร่วนต้าเฉิงพลันอ่อนลง เอ่ยเบาๆ ว่า
"เขาอ่อนกว่าเจ้าสักเล็กน้อย เมื่อหลายปีก่อนเขาก็เริ่มปกครองเมืองกุยฮวาแล้ว ตอนนี้ยิ่งดูแลฉางอานอยู่!"
"บทละครที่เจ้าเขียน ข้าอ่านแล้ว จะให้เป็นพ่อแล้วไม่รู้ความคิดเจ้าหรือ?"