ซ่าท้าหมิง

ตอนที่ 877 เคลื่อนไหวกันได้แล้ว!

10 นาที· 2.4K คำ

# บทที่ 90 เคลื่อนไหวกันได้แล้ว!

อารมณ์ของหวังจื้อย่งย่ำแย่มาก

ครั้งนี้ก็พ่ายแพ้อีกแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าก้าวต่อไปควรจะไปทางไหน

อวี๋หลินไปไม่ได้แล้ว ที่นั่นเริ่มมีการปกครองแล้ว เมื่อในผืนดินมีพืชผลที่เป็นของตัวเอง

พวกเขาก็จะไม่ถือมีดตามเขาไปอีก

ซานซีไม่ต้องพูดถึงเลย บรรยากาศการค้าก็เข้มข้นอยู่แล้ว

หลังจากจัดการพวกพ่อค้าเกลือจนสิ้นซาก พ่อค้ากองเกวียนเล็กๆ ก็เหมือนตัวดูดเลือด รีบแย่งชิงทรัพยากรของพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว

ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล ผืนดินมากมาย

หวังจื้อย่งได้ยินคนพูดว่า ตั้งแต่ตอนที่อวี๋ลิ่งปกครองซานซีและเซวียนฝู่ ด่านชายแดนก็ไม่เคยปิดเลย

กองเกวียนพ่อค้าเข้าออกราวกับไปตลาดนัด ขนทรัพยากรจากทุ่งหญ้าออกไป

"เสี่ยวเจ่าเอ๋ย ทุ่งหญ้านอกจากวัวควายและม้าแล้วยังมีอะไรอีก?"

"ยังมีอูฐ ลา ล่อ ขนแกะ เครื่องหนัง แถบเขาอินซานนั่นมีหินโมรา ใช่แล้วยังมีถั่วและสมุนไพรต่างๆ อีกด้วย!"

หวังจื้อย่งมองเสี่ยวเจ่า "เจ้าช่างรู้มากจริงๆ!"

เสี่ยวเจ่าตัดสินใจไม่พูดอะไรต่อ เขาพูดมากไปหน่อย จู่ๆ เสี่ยวเจ่าก็ไม่อยากรบ

เขาอยากกลับ กลับไปปลูกถั่ว ในทุ่งหญ้าเขาก็มีผืนดินกว้างใหญ่ผืนหนึ่ง

เขาเคยดูแล้ว เหมาะมากสำหรับปลูกถั่ว

ปลูกอัลฟัลฟาบำรุงดินหนึ่งปี ปีหน้าก็จะเป็นดินชั้นดี

มีดินแล้ว คนก็มีราก

มีข้าวกิน มีที่ดินทำกิน ไม่มีใครอยากทำสงคราม

เสี่ยวเจ่าไม่อยากทำยิ่งกว่า ที่กุยฮวาเขาเป็นวีรบุรุษ เป็นวีรบุรุษที่สวมดอกไม้ดอกใหญ่

ขี่ม้าตัวใหญ่ ดื่มด่ำกับคำแสดงความยินดี ความรู้สึกที่ได้รับการเห็นคุณค่าคอยวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

ความสงบสุขของเมืองกุยฮวาทำให้ใจคนสงบ

เมื่อใจคนสงบแล้ว ดินแดนก็จะถูกบุกเบิกอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งไม่มีด่านมาขัดขวาง

การติดต่อระหว่างในด่านกับนอกด่านก็เริ่มต้นขึ้น!

คนทางซานซีชอบค้าขาย พวกเขาจะขนทรัพยากรจากนอกด่านเข้าไปขายในด่าน แล้วก็ขนทรัพยากรที่ทุ่งหญ้าขาดแคลนออกไปนอกด่าน

กองเกวียนเล็กหนึ่งกองอย่างน้อยต้องใช้คนยี่สิบสองคน

ยี่สิบคนก็คือยี่สิบครอบครัว รวมกันก็หลายร้อยคน

ฤดูทำนาก็ทำไร่ไถนา ไม่ยุ่งก็ออกไปค้าขายกับกองเกวียน ชีวิตยังลำบาก ยังกินไม่อิ่ม

แต่มันมีความหวังและอนาคตรออยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป