# บทที่ 88 การทำลายกฎเกณฑ์
ลมในจิงเฉิงเริ่มมีความอบอุ่นแล้ว!
สื่อเข่อฝ่าโก้งโค้งดันรถ หญิงขายผักก็ออกแรงสุดตัว สองคนออกแรงอย่างสุดชีวิต
หวั่นเกรงว่าคนสูงศักดิ์ที่อยู่ข้างหลังจะเหนื่อย หากให้ลูกชายรู้เข้า คงต้องถูกต่อว่า หญิงนั้นจึงหันกลับมามองบ่อยๆ
"พี่ฝ่า เหนื่อยไหม!"
"ท่านอาเรียกข้าว่าฝ่าน้อยก็พอ ท่านเป็นผู้อาวุโส!"
"จะให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร จะผิดมารยาทไปได้ หากอาหยวนกลับมาแล้วรู้ว่าเจ้ามาทำงานให้ข้า เขาต้องไม่พอใจแน่ ข้าแก่ๆ นี้ก็รู้มารยาทดี!"
สื่อเข่อฝ่ายิ้ม "ข้าไม่เหนื่อย ท่านอาจำได้หรือไม่ ตอนนี้ลี่เฮิงกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่หรือ?"
"อ้อ ก็ไม่มีอะไรมาก อาจารย์ของเขาไว้ใจเขา ให้ดูแลเมืองฉางอานเมืองหนึ่ง ฉางอานเทียบกับจิงเฉิงไม่ได้ ก็ดูแลคนแค่สิบเจ็ดสิบแปดหมื่นคนเท่านั้นแหละ!"
รอยยิ้มของสื่อเข่อฝ่าชะงักค้างบนใบหน้า
เดิมเขาคิดจะบอกว่า ตนเองกลับมาจิงเฉิงครานี้เพื่อมาสอบจิ้นซื่อ พอได้ยินคำนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นต้องสอบแล้ว
สอบจิ้นซื่อได้ที่หนึ่ง ก็ไม่มีใครได้ปกครองคนสิบเจ็ดสิบแปดหมื่นคนในทีเดียวกระมัง
ดูแลฉางอานได้ นั่นเป็นอำนาจใหญ่หลวงที่เจ้าเมืองระดับแคว้นเท่านั้นจะมี
แม่ของเหยียนมองไม่เห็นสีหน้าของสื่อเข่อฝ่า จึงพูดต่อไปว่า:
"ฝ่าน้อยเอ๋ย อย่าไปเอาอย่างเขาเชียว ส่งจดหมายกลับมาก็บอกแต่ว่ายุ่ง บอกว่าพวกขุนนางร้อยกว่าคนใต้บังคับปัญหามากมาย ฝ่าน้อย เจ้าเป็นบัณฑิต......"
"จงพยายามให้มาก ต้องสอบจิ้นซื่อให้ได้ เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะให้หยวน......"
สื่อเข่อฝ่าอยากจะร้องไห้เสียให้ได้ ตั้งใจมาอวด แต่ผลคือ......
แม่ย่อมอดอวดลูกชายไม่ได้ แม่คนไหนบ้างไม่ชอบให้ลูกชายตนประสบความสำเร็จ
เหยียนอิงหยวนคือความภาคภูมิใจอันสูงสุดของแม่เหยียน
ตอนนี้เหยียนอิงหยวนกลายเป็นคนที่เด็กๆ ในวงการค้าผักถงโจว วงการค้าผักจิงเฉิง ทุกคนเกลียดที่สุด
ทุกครั้งที่พวกเขาถูกด่า ในปากพ่อแม่มักจะเอ่ยชื่อใครบางคนออกมา
"ดูชาวบ้านเหยียนอิงหยวนสิ แล้วดูแกนี่!"
"ถ้าแกมีความสามารถสักครึ่งของชาวบ้าน ข้าก็จะสวดอะมิตาพุทธแล้ว!"