# บทที่ 55 คำสั่งสุดท้าย
ไฟยังไม่ดับ ควันยิ่งรุนแรง!
ซือฉางมิ่งเหงื่อพรั่งพรูราวกับน้ำพุ หายใจหอบดังฟืดฟาด
เมื่อครู่ เขารู้สึกราวกับเดินไปเฉียดประตูนรกมาแล้วรอบหนึ่ง
ตามความเข้าใจเรื่องอำนาจของเขา!
เขาคิดว่า หลังจากยิงธนูดอกนั้นออกไปแล้ว เขาคงมีชีวิตอยู่ไม่ได้
เมื่อมองดูซือฉางมิ่งที่ตัวอ่อนปวกเปียก อวี๋ลิ่งก็ล้วงเอาน้ำตาลก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อเซียวอู่แล้วยื่นให้
ความหวานเย็นเบ่งบานในปาก ซือฉางมิ่งจึงค่อยๆ ได้สติ!
ทว่าเขากลับไม่กล้ามองสบตาอวี๋ลิ่ง สายตาของเขามองคุณ เหมือนมองก้อนเนื้อยังก้อนหนึ่งที่ยังไม่สิ้นลม
ในแววตาไร้ซึ่งความเคียดแค้น ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ มีเพียงบางสิ่งที่เงียบสงัดยิ่งกว่าความตาย
"เอาที่มีรส หรือไม่มีรสกันล่ะ!"
เมื่อได้ยินเสียงกระเซ้า ซือฉางมิ่งถึงรู้ว่าตัวเองกลับมามีชีวิตแล้ว รีบเคี้ยวก้อนน้ำตาลจนละเอียดในปากแล้วรีบวางธนูไว้ข้างกาย
ตอนนี้เขาเห็นของสิ่งนั้นแล้วจะตัวสั่น
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปยังกำแพงเมืองเช่นเดียวกับทุกคน มองดูไฟอีกครั้ง
ไฟนั้นน่ากลัว ที่น่ากลัวยิ่งกว่าไฟคือควันดำหนาทึบที่พวยพุ่งขึ้นในเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่กระจายตัว
ฟ้าดินราวกับลืมตาจริงๆ เป็นดังโอ่งนึ่งใบมหึมาครอบปิดไว้เบื้องบน
ควันดำลอยรวมตัวกันไม่กระจาย ไหลลงสู่ที่ต่ำจากตีนกำแพงเมือง
ไหลลงไปในที่ลุ่มดั่งสายน้ำ ควันดำเริ่มจมตัวลง
มหานครที่ปิดประตูเมืองทั้งสี่ด้านแน่นหนา ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นเครื่องรวบรวมควันขนาดยักษ์
ผู้คนที่กำลังดับไฟอยู่ ยุ่งไปยุ่งมาก็ล้มลง!
ผู้คนล้มลงกับพื้นมากขึ้นเรื่อยๆ
ทรวงอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง คนที่นอนอยู่กับพื้นยังไม่ตาย
ในลำคอมีเสียงดังฮือกๆ เหมือนต้มโจ๊ก มือทั้งสองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ราวกับถูกผีเข้า ข่วนทึ้งหน้าอกของตนเองไม่หยุด
แค็กๆ แค็ก แค็ก...
คนที่เริ่มไอตอนแรกในปากยังมีน้ำลายอยู่บ้าง ไอไปจนสุดท้ายสิ่งที่ขากออกมาเป็นฟองสีชมพู
พวกแปดกองธงที่ตั้งขบวนรออยู่ในเมืองเตรียมออกรบนั้นน่าสงสารที่สุด
ทุกคนรู้ดีว่าควรวิ่งไปที่สูง
แต่ในตอนนี้กลับมีคำสั่งทางทหารลงมาให้ทุกคนต้องรอ รอคำสั่งแล้วจึงพุ่งออกไปสู้รบกับทัพหมิง ไม่มีใครรู้ว่าต้องรออีกนานเท่าใด