# บทที่ 58 เจ้านี่เก่งจริง ๆ เลย
คุยกับซูหวายจิ่นไม่ต้องใช้สมอง เพราะเขาก็ไม่ใช้สมองเหมือนกัน
คนไม่ใช้สมองสองคนคุยกันแล้วมีความสุขที่สุด มีความสุขยิ่งกว่าคุยกับเซียวอู่เสียอีก
เพราะเซียวอู่เวลาพูดน่ะใช้สมอง สมองน่ะหมุนจนแทบจะเกิดควัน หมามองออกยังรู้เลยว่าเขากำลังใช้สมองอย่างหนักหน่วง...
ลูกตาเหลือกกลิ้งไปมาด้วยเลย เขายังซ่อนความคิดในใจไม่ได้อยู่ดี
คุยกับคนแบบนี้แล้วเหนื่อยมาก เพราะหมัดเขามันใหญ่
ต้องคอยดูแลอารมณ์เขา ต้องป้องกันไม่ให้เขาโกรธจนเสียหน้า เสร็จแล้วยังต้องง้อเขาอีก!
เพราะเขาชอบใช้สมอง มันห่วยแตกชวนปวดหัวชะมัด!
เซียวอู่กลับมาวุ่นวายอีกแล้ว เขากำลังเก็บกวาดบ้าน เพราะได้ยินมาว่าที่บ้านจะมีเด็ก ๆ มาอีกกลุ่มหนึ่ง
ได้ยินว่าจำนวนไม่น้อยเลยเชียว!
"พ่อลูกเอ๋ย ไปถึงบ้านสกุลอวี๋แล้วก็อยู่ที่นั่นให้ดี ๆ ตามท่านอวี๋ตั้งใจเรียน ปฏิบัติต่อท่านเหมือนปฏิบัติต่อข้า ต้องเข้าไปคารวะตอนเช้าตรู่กับตอนค่ำคืน ห้ามลืมเด็ดขาด!"
"ลูกจำได้แล้วขอรับท่านพ่อ!"
"ยังมีอีก ไปถึงที่นั่นแล้วถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่เจ้าหรอก ระยะทางแค่นี้วิ่งกลับไปกลับมาช่างไร้สาระ เจ้าโตแล้ว!"
"ลูกเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ!"
"ไปถึงบ้านอาจารย์แล้ว เจ้าก็คือพี่ใหญ่ ไอ้พวกน้องชาย ไอ้พวกหลานชายพวกนี้ เจ้าต้องดูแลให้ดี ถ้าทำผิดห้ามให้อาจารย์ลงมือ เจ้าต้องหวดมันให้ตาย!"
"อื้ม จำได้แล้ว!"
เด็กหนุ่มสกุลเถียนพากันหดตัวเป็นก้อน
เถียนเอ่อร์เกิงในใจทั้งพึงพอใจ ทั้งเบิกบาน
พูดจบ เขาก็ยัดหีบใบเล็กใส่มือลูกชายคนเล็ก กำชับอย่างจริงจังว่า:
"เอาไปมอบให้อาจารย์ด้วยตัวเอง!"
"ลูกจำได้แล้วขอรับ!"
ในหีบใบเล็กก็คือทรัพย์สมบัติของสกุลเถียนนั่นเอง
ในเมื่อสกุลอวี๋กล้ายื่นมือมารับ สกุลเถียนก็กล้าส่งเงินไปให้ ความกล้าเด็ดเดี่ยวแค่นี้สกุลเถียนยังพอมี ไม่อย่างนั้นจะไปสมน้ำสมเนื้อกับบุญคุณนี้ได้อย่างไร
เถียนเอ่อร์เกิงไม่ใช่คนดี และก็ไม่ใช่คนโง่งม
สกุลเถียนเป็นตระกูลใหญ่ เด็ก ๆ มีมาก
ลูกชายคนโตของเถียนเอ่อร์เกิงแต่งงานมีครอบครัวแล้ว และมีลูกชายสามคน หลานชายคนโตของลูกชายคนโตกลับมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายคนเล็กของเถียนเอ่อร์เกิง!