# บทที่ 57 มิตรภาพระหว่างลูกผู้ชาย
อวี๋ลิ่งที่จิงเฉิงเองก็ใช่ว่าจะอยู่ดีกินดี
การลอบสังหารคือการข่มขวัญ ฆ่าได้หรือไม่ ผลลัพธ์จากการลอบสังหารเป็นอย่างไร พวกเขาไม่แยแสแม้แต่น้อย!
สิ่งที่พวกเขาแยแสคือแกต้องเข้าใจ
ให้แกรู้ว่า พวกเขาฆ่าแกได้!
วิธีนี้พวกเขาใช้มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว ผลงานที่เด่นที่สุดคือส่งคนเข้าไปถึงในเขตพระราชวังชั้นใน
มีคนตัดฟืนชื่อจางชาเดินตะลุยไม่มีใครขวาง ตรงดิ่งไปถึงตำหนักบรรทมของไท่จื่อ
นี่ไม่ใช่การลอบสังหารเลยสักนิด
เมื่อมองจากมุมของขุนนางในราชสำนัก นี่เหมือนเกมการเมืองที่ต่อสู้กัน จางชาเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งที่วางอยู่บนกระดาน
เรื่องนี้แพร่ออกไปใครๆ ต่างก็รู้สึกว่ามันไร้เหตุผล เถื่อนยิ่งกว่านิยายสุดเถื่อนในท้องตลาดเสียอีก
แค่มองดูก็ไม่สมเหตุสมผลแล้ว ในจุดที่มองไม่เห็นมันจะพลิกผันบ้าคลั่งถึงเพียงไหน
ในสายตาของคนใจคับแคบอย่างอวี๋ลิ่ง นี่คือการข่มขวัญ
บอกให้ฮ่องเต้และท่านผู้สูงศักดิ์เหล่านั้นรู้ว่า ข้าส่งจางชาที่ไม่รู้จักเพลงยุทธ์แม้แต่น้อยมาได้ในครานี้...
คราต่อไปข้าก็จะส่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแท้เข้ามาได้!
การลอบสังหารที่หน้าบ้านของอวี๋ลิ่งก็เช่นกัน
วันนี้ข้าส่งแค่สามคนมาลอบสังหารแก พรุ่งนี้ข้าส่งสามสิบคน อาจจะเป็นองครักษ์เสื้อแพร อาจจะเป็นตงฉ่าง...
อวี๋ลิ่งแกล่ะจะรับมืออย่างไร?
เรื่องที่สนุกสนานที่สุดที่สุดที่สุดที่สุดก็คือ ท่านหาน!
ท่านหานที่เป็นรุ่นเก๋าของก๊กตงหลินและขุนนางคนสำคัญในเน่ยเก๋อ มีบทบาทสำคัญในฐานะ "ผู้ไกล่เกลี่ย" และ "ผู้เก็บกวาด" ในคดีใหญ่สามคดี
ทำไมทุกคนถึงรังเกียจนักไกล่เกลี่ย?
เพราะ "นักไกล่เกลี่ย" ก็คือคน พวกเขามักจะ "จัดการเรื่อง" โดยยืนอยู่บนมุมของตัวเองในการมองเรื่องนั้นๆ
แต่อีกฝ่ายไม่ยืนอยู่บนมุมของเหยื่อเพื่อไปเกลี้ยกล่อมผู้ที่ใช้ความรุนแรง
เพราะในจิตใต้สำนึกของพวกเขา ผู้ใช้ความรุนแรงคือผู้แข็งแกร่ง
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ นี่อาจจะเป็นความเข้าใจผิด เขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย..."
"ทุกคนก็เพื่อหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไม่ใช่รึไง ให้เกียรติข้าหน่อย..."
ในคดีใหญ่สามคดี ท่านหานกว่างก็เป็นบทบาทเช่นนี้
แม้การพูดเช่นนี้จะไม่ยุติธรรมสำหรับเขา ว่าเขาร้ายเกินไป