# บทที่ 59 เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง!
เมื่อเห็นอวี๋ลิ่งมาถึง จูโหยวเซี่ยวก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ในยามนี้ เขาอยากบอกอวี๋ลิ่งจริง ๆ ว่าตนไม่เหมาะที่จะเป็นฮ่องเต้เลย
เหนื่อยเกินไป เหนื่อยแทบขาดใจ!
อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำเรื่องตั้งมากมาย สุดท้ายแล้ว ปัญหาเหลียวตงก็ยังไม่คลี่คลาย...
ปัญหาตะวันตกเฉียงเหนือก็ผุดขึ้นมาอีก!
ก่อนหน้านี้ฏีกาจากตะวันตกเฉียงเหนือเขาก็ได้อ่าน มีทั้งโจรพเนจร มีทั้งพวกปล้นสดมภ์
สำหรับราชสำนักแล้ว นี่เป็นเรื่องที่เห็นกันจนชินตา ตั้งแต่ต้าหมิงสถาปนาแผ่นดิน โจรพเนจรกับพวกปล้นก็ไม่เคยขาดหาย
ทุกราชวงศ์ทุกยุคสมัยก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีทางกำจัดให้สิ้นซากได้
ทั้งที่ตนก็พยายามอย่างหนักหน่วงแล้วแท้ ๆ!
แต่ตอนนี้ไม่มีทางจริง ๆ กบฏเซอ-อันปราบปรามมาหกปีแล้ว ยังไม่จบสิ้น ทุกปีต้องจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ทหาร
เหลียวหนาน เติงไหล รวมถึงเหมาเหวินหลงก็ต้องใช้เงิน
ด่านซานไห่ไม่ต้องพูดถึง!
รายงานทางทหารจากด่านซานไห่ได้อ่านแล้ว จำนวนกำลังพลจากตอนแรกหกหมื่นกว่านาย ถึงตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็นหลักแสนแล้ว และจำนวนยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ!
เล่ห์เหลี่ยมในนั้น แม้แต่เซียวอู่ก็รู้ว่ามีการปลอมแปลง หรือตนจะไม่รู้หรือ?
ในเน่ยเก๋อ ฏีกาของหยวนฉงห่วนวางไว้บนสุด จูโหยวเซี่ยวเองก็ได้อ่าน ตัวเขาในฐานะฮ่องเต้ก็เห็นชอบให้จัดตั้งกองทหารม้าเกราะเหล็ก!
แต่ทหารม้าเกราะเหล็กนี่กลับเดินตามทางที่หลี่เฉิงเหลียงเคยเดิน ใช้เงินของราชสำนัก กลายเป็นกองกำลังส่วนตัว!
เจ้าอู๋เซียงนั่นก็แค่พ่อค้าม้า พลิกตัวกลายเป็นขุนนางชั้นสูงได้
เรื่องการสิ้นเปลืองทรัพย์สินไม่ต้องพูดถึง!
ไม่ได้เป็นพ่อเรือนย่อมไม่รู้ค่าฟืนค่าเกลือ พอได้เป็นพ่อเรือนแล้ว จูโหยวเซี่ยวถึงได้เข้าใจว่าในนี้มันมีกลเม็ดเด็ดพรายมากมายเพียงนี้
มันไม่ใช่เพราะตนไม่อยากเป็นฮ่องเต้ที่ดีจริง ๆ!
ขุนนางในเน่ยเก๋อเข้ามา อ๋องซิ่นผู้รั้งท้ายปิดประตูใหญ่
อวี๋ลิ่งเดินไปตรงหน้าจูโหยวเซี่ยว จูโหยวเซี่ยวใช้สายตา "ชี้ ๆ" ไปที่ขาของตน แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
อวี๋ลิ่งยื่นมือไปช่วยเช็ด ไม่คิดว่าจะยิ่งเช็ดยิ่งไหล
ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเช็ดไม่หมด