# บทที่ 81 เกลือฉางหลู
ในที่สุดหวังฮว่าเจินและคณะก็มาถึง
เมื่อมองเห็นชานไห่กวนที่สูงใหญ่สง่างาม ผู้คนกลุ่มนี้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในราชการมามากมาย จิตใจแข็งยิ่งกว่าหิน ต่างก็พากันตาแดงเรื่อ
ขุนนางบางคนถึงกับสะอื้นออกมา
เมื่อถึงจุดหมายแล้ว จะไม่ตายแล้ว คนกลุ่มนี้ก็เริ่มแต่งกลอน!
พอเข้าสู่ช่วงแต่งกลอน จู่ๆ จิตใจของคนกลุ่มนี้ก็กลับมาดีขึ้นอีกครั้ง
อาจเป็นเพราะความคิดประหลาดที่ว่า "ทางอักษรไม่มีใครยอมเป็นที่หนึ่ง ทางบู๊ไม่มีใครยอมเป็นที่สอง" มันคอยก่อกวน แต่ละคนจึงคิดว่าของตัวเองแต่งได้ดีที่สุด
ถึงตอนนี้ วงการก็แตกกันชัดเจนในทันที และเลยเถิดไปถึงขั้นกล่าวหาว่าร้ายกันถึงระดับศีลธรรม
"ดี ดีจริงๆ ท่านเวินแต่งได้ดีจริงๆ!"
"ข้าว่าธรรมดามาก......"
"พรรคขันที หุบปากสกปรกของแกซะ"
ก๊กตงหลินคิดว่าพรรคขันทีล้วนเป็นคนชั่วช้า เขียนกลอนที่มีพลังยิ่งใหญ่เช่นนี้ออกมาไม่ได้
พรรคขันทีก็คิดว่า ก๊กตงหลินเป็นพวกนักบุญจอมปลอมที่เอาแต่ยกศีลธรรมความถูกต้องมาพูด แต่งกลอนก็มีแต่กลิ่นอายความหมักหมม
ถึงจะเขียนออกมาได้ดี ก็เป็นแค่การเอาแต่ร้อยเรียงถ้อยคำสวยหรูเท่านั้น!
อวี๋ลิ่งชอบดูคนพวกนี้ทะเลาะกันเป็นพิเศษ ตราบใดที่พวกเขาไม่ด่าตน อวี๋ลิ่งก็ดูได้ทั้งวัน
คนทั่วไปคิดว่าเวลาขุนนางพูดจาล้วนมีแต่ถ้อยคำสละสลวย ความจริงนั่นเป็นข่าวลือ
การพูดจาของขุนนางขึ้นอยู่กับสถานการณ์เฉพาะหน้าโดยสิ้นเชิง
ถ้าไม่มีผู้บังคับบัญชาอยู่ด้วย ในที่นั้นเขาเป็นใหญ่ เขาก็จะพูดจาชี้แนะปราศรัยอย่างยิ่งใหญ่ ทุบโต๊ะขึงตาใส่!
ถ้ามีผู้บังคับบัญชาอยู่ด้วย เขาก็จะอ่อนน้อมคล้อยตาม เป็นลูกกตัญญูหลานรัก!
การเลือกปฏิบัติต่อคนต่างฐานะกัน นี่แหละคือ "ศิลปะแห่งภาษา" ในสนามราชการ!
"สายฝนโปรยปรายลงโหยวเยียน เกลียวคลื่นขาวซัดสาดสู่ฟ้า นอกเกาะฉินหวังเต้าคือเรือประมง......"
เมื่อมองอวี๋ลิ่งที่เดินจากไปอย่างองอาจ ฝูงชนก็พลันหมดอารมณ์แต่งกลอน
ล้วนเป็นคนที่อ่านหนังสือมามาก ล้วนเป็นคนที่มีสายตาสูงส่ง แค่ได้ยินประโยคแรกก็รู้แล้วว่าดีหรือไม่ดี!
"ลอกมา ต้องลอกมาแน่!"
"ใช่ ตอนนี้ที่ไหนจะมีสายฝนใหญ่สัก!"
"ว่าแต่ จดจำไว้ได้หรือไม่?"
"ผู้น้อยจดจำไว้แล้ว!"
"เร็วเข้า เอาสำเนามาให้ข้าสักชุด"