# บทที่ 91 จะไปทางไหน?
เฉียนเชียนอี้ดวดเหล้าข่มใจจนเมม่าย!
แม้ในจดหมายจะบอกเพียงว่าเป็นผลงานจากการตัดหัวหัวหน้าโจร
แต่สำหรับเฉียนเชียนอี้ผู้ซึ่งอ่านคัมภีร์ประวัติศาสตร์มานับไม่ถ้วน การจับตัวหนูเอ่อร์ได้ ก็คือการจับฮ่องเต้แห่งต้าจินได้นั่นเอง!
ต่อให้ต้าหมิงไม่ยอมรับการสถาปนาแคว้นของต้าจิน แต่ฝ่ายนั้นก็ตั้งตนเป็นฮ่องเต้แล้วจริงๆ!
"ถ้าข้าไม่กลับมา ความดีความชอบนี้ก็คงเป็นของข้าแล้วรึ ถ้าเป็นของข้า ข้าก็บอกว่าข้าเป็นจอมอักษรแล้วใครจะกล้าค้าน ถ้าข้าอดทนต่อไปอีกหน่อย..."
เฉียนเชียนอี้กรอกเหล้าอึกใหญ่เข้าปากอีกคำ:
"เฉียนเชียนอี้นามเอ๋ย นิสัยโลเลลังเลของเจ้าจะเปลี่ยนได้เมื่อไรกัน หากเจ้าไม่กลับมา บันทึกประวัติศาสตร์ต้องจารึกเรื่องนี้ไว้ฉากใหญ่แน่!"
สุราถ้วยใหญ่หมดไป เฉียนเชียนอี้ก็หมดสติหลับไปพร้อมกับความเสียดาย
สายลมโชยพัดกระดาษจดหมายบนโต๊ะงาน
เนื้อความครึ่งหลังของจดหมายถูกเฉียนเชียนอี้มองข้ามไป เย่เซี่ยงเกาแสดงความยินดีในครึ่งแรก แต่ครึ่งหลังกลับเป็นการขอความช่วยเหลือ
เย่เซี่ยงเกาต้องการให้เฉียนเชียนอี้เขียนจดหมายถึงอวี๋ลิ่งสักฉบับ
บรรยากาศในราชสำนักเปลี่ยนไปแล้ว
หกอัศวินแห่งตงหลินนอกจากจั่วกวงโต้วที่สมัครใจเข้าไปเอง อีกห้าคนที่เหลือถูกลากตัวไปทั้งหมด และเริ่มถูกทรมานสาหัสแล้ว!
ผู้กล้าตงหลินผู้อ้างตนอย่างนั้นพินาศไปแล้ว!
นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่ร้ายแรงที่สุด
ร้ายแรงที่สุดคือตั้งแต่การประเมินจิงฉาของจ้าวหนานซิงเมื่อปีก่อน ฉีซือเจี้ยว กวนอิงเจิ้น อู๋เลี่ยงซื่อ และแกนนำคนอื่นๆ ของ "ก๊กฉีตั่ง" "ก๊กฉู่ตั่ง" กับขุนนางฉ้อฉลอีกมากมายถูกปลดจากตำแหน่ง...
ทว่าการตอบโต้กลับของพวกเขาก็ยิ่งดุเดือดขึ้นทุกขณะ!
จ้าวหนานซิง กู้เซี่ยนเฉิง และโจวหยวนเปียว ได้รับการขนานนามว่า "สามอัครแห่งตงหลิน" ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพรรคขันทีที่ผูกขาดอำนาจวางก้าม
ใครที่เสนาบดีกระทรวงขุนนางปลดออก เว่ยจงเสียนกับพวกก็นำคนนั้นกลับมาแต่งตั้ง
ขอเพียงยอมสวามิภักดิ์ ไม่ถามว่าดีเลว ไม่ถามชาติกำเนิด ขอแค่ทำให้ก๊กตงหลินอึดอัดได้ เจ้าก็จะมีตำแหน่งขุนนาง