# บทที่ 56 แก่นักรบนักสู้ไม่ใช่หรือ
“ไอ้พวกกบฏรับสารภาพหรือยัง”
“ทูลฝ่าบาท สอบสวนแน่ชัดแล้วว่าคนที่ลอบสังหารเฉียนเชียนอี้คือเดนตายไป๋เหลียนเจี้ยว เมื่อสามชั่วยามก่อน รังนอกเมืองถูกบุกทลาย มีสองสามคนหนีกระเจิงไป”
จูโหยวเซี่ยวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พึมพำว่า
“เป็นไป๋เหลียนเจี้ยวอีกแล้ว!”
เว่ยจงเสียนไม่กล้ารับลูก พระพลานามัยของฮ่องเต้ย่ำแย่ลงทุกขณะ ความหวังของเขาที่จะตายอย่างสงบในวัยชราก็จางลงทุกที
จูโหยวเซี่ยวไม่เข้าใจเอาเสียเลย
ตั้งแต่แรกตั้งแผ่นดินต้าหมิงก็เริ่มกวาดล้างพวกมัน กวาดล้างมากว่าสองร้อยปี มาถึงป่านนี้ก็ยังมีอยู่ แถมยังแทรกซึมเข้ามาในอวี้หม่าเจียนได้อีก
“เรียกเฉาหวาฉุนมาเข้าเฝ้า”
“รับบัญชา”
เรื่องวุ่นวายในจิงเฉิงนั้นแท้จริงก็แค่เรื่องขี้ปะติ๋ว วุ่นวายใหญ่หลวงต่างหากที่กำลังอยู่ระหว่างทางสู่จิงเฉิง
การเก็บเกี่ยวในฤดูร้อนปีนี้เกิดปัญหา ขุนนางท้องถิ่นหาเหตุผลร้อยแปดมาขูดรีดภาษีเหลียวตั่งเพิ่มไม่หยุด
เพราะภาษีอากรบ้าบอซ้อนทับ คนที่อยู่ไม่รอดมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาหลั่งทะลักดุจน้ำหลากจากภูผา
ขณะที่ปริมาณแปรเปลี่ยนเป็นคุณภาพได้มาถึงแล้ว
มีดที่ขุนนางในราชสำนักลับให้ตัวเองก็ลับเสร็จแล้ว เริ่มสังหารผู้คน
อวี๋ลิ่งถูกลอบสังหารในจิงเฉิง หงเฉิงโฉวถูกลอบสังหารกลางแผ่นดินกวานจง
เด็กรับใช้หนังสือของเขาตาย องครักษ์ของเขาก็ตาย กระทั่งตัวเขาเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ตวงเหลียงซานเจิ้งก็คือคนที่มาเก็บภาษีนั่นเอง
ฐานะตวงเหลียงซานเจิ้ง ภารกิจของหงเฉิงโฉวคือการกำกับดูแลให้แต่ละอำเภอจัดการส่งมอบข้าวหลวงหรือเงินแทนข้าวให้ครบถ้วนตามกำหนด รับประกันว่าภาษีธัญญาหารจะถูกนำส่งตรงเวลาและเต็มเม็ดเต็มหน่วย
ตำแหน่งไม่น้อย แต่ชวนให้คนเกลียดชังนัก
ราษฎรด่าฮ่องเต้ก่อน พอด่าฮ่องเต้เสร็จก็ด่าเขา
ในสายตาชาวบ้าน หงเฉิงโฉวคือขุนนางที่ชั่วร้ายที่สุดในใต้หล้ารองจากฮ่องเต้
เพราะเขาเป็นคนคุมภาษี เขาก็คือขุนนางฉ้อฉล เป็นพญายม เป็นคนใจยโสอำมหิตที่สุด
พวกเสมียนนักการท้องถิ่นหน้าดุดันมาเคาะประตูบ้าน ประโยคแรกคือนี่คือพระเสาวนีย์ของฮ่องเต้
ประโยคที่สองก็เริ่มบ่นตัดพ้อ ว่าพวกเขาเองก็ต้องทำตามคำสั่งผู้ใหญ่ถึงได้มาทำแบบนี้