# บทที่ 102 ฆ่าหมู (4)
"ท่านเป้ยเล่อ ซาเอ่อร์หู่เสีย... เสียแล้ว..."
มือของอาจี้เก๋อที่เพิ่งยกถ้วยชานมขึ้นเตรียมจะดื่มพลันสั่นน้อยๆ ใบหน้าฉายแวบแห่งความเจ็บปวด
"ข่าวแพร่ไปรึยัง"
"แพร่แล้ว พวกพี่น้องที่แตกทัพกลับมาแล้ว"
"ไอ้พวกขยะ"
ข่าวได้แพร่กระจายออกไปแล้ว บรรดาขุนนางในเมืองเริ่มเก็บกวาดเงินทองของมีค่าอย่างลับๆ
จากฟุ่มเฟือยกลับลำบากนั้นง่าย จากลำบากกลับฟุ่มเฟือยนั้นยาก
"เหล่าคุณชาย" ที่เคย "เสวยสุข" เหล่านี้ได้สูญเสียปณิธานในการสู้ตายไปแล้ว ในใจมีเสียงหนึ่งพร่ำบอกว่า "อย่างมากก็แค่กลับไปใช้ชีวิตแบบแต่ก่อนเท่านั้น"
ไม่ใช่แค่คนเดียวที่คิดเช่นนี้ แต่คนมากมายคิดเช่นนี้
พวกเจี้ยนหนูประกอบขึ้นจากชนเผ่าหนหวี่เจินต่างๆ
มองจากแก่นแท้ ในช่วงที่พวกเจี้ยนหนูยังไม่สถาปนาแคว้น สภาพภายในของพวกเจี้ยนหนูนั้นจะว่าเหมือนกับชนเผ่าเร่ร่อนในทุ่งหญ้าก็คงไม่ใช่ พูดได้เลยว่าเหมือนกันไม่มีผิด
ต้องพึ่งพาบารมีส่วนตัวและผลงานศึกในการรักษาการปกครอง
ต้องอาศัยการออกรบปล้นสะดมอย่างต่อเนื่องเพื่อดำรงการดำเนินงาน
ข้อดีคือเป็นระบบทหารและปกครองหนึ่งเดียว ยามปกติออกล่าสัตว์หาปลา ยามศึกเกณฑ์พลออกรบ ยิ่งจนเท่าไร กำลังรบยิ่งแกร่งเท่านั้น
ข้อเสียคือโครงสร้างทั้งหมดต้องพึ่งพาบารมีส่วนตัวและความสามารถในการจัดสรรทรัพยากรของ "เจ้าผู้ยิ่งใหญ่"
สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือไม่มีกฎเกณฑ์การสืบทอดที่ตกผลึก
(การสืบทอดบัลลังก์ของชิงล้วนเป็นปัญหาใหญ่มาตลอด ระบบคัดเลือก ระบบบุตรชายใหญ่ของฮ่องเต้แห่งยุคคังซี ระบบตั้งรัชทายาทลับแห่งยุคยงเจิ้ง-เฉียนหลง ระบบกำหนดโดยราชโองการแห่งยุคปลายชิง)
หนูเอ่อร์อาศัยความสามารถของตนเองปราบปรามเผ่าหนหวี่เจินต่างๆ รวบรวมแปดกองธง บารมีมากพอ
หลังจากหนูเอ่อร์ตาย หวงไท่จี๋ก็ใช้ "ราชโองการสุดท้าย" รีบประหารอาปาไห่อย่างลับๆ ทันที ช่วงชิงอำนาจมาเสียบ
แล้วใช้ความขัดแย้งระหว่างกองธงต่างๆ เข้าหาพวก ลากพวก กำจัดพวก ยกพวก ขึ้นมาช่วงชิงอำนาจ
เขาเก่งกว่าหนูเอ่อร์ รู้จักยกย่องคนฮั่น
หลังจากหวงไท่จี๋ถูกจับ อาจี้เก๋อก็ฉวยโอกาสตอนชุลมุนหลบหนีไป