# บทที่ 103 ฆ่าหมู (5)
"ท่านแม่ ข้ากลัว!"
กลัวก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เมืองชั้นนอกเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสไม่เท่ากัน มีประตูทั้งหมดเก้าบาน
ทุกคนต่างคิดว่านี่จะเป็นการป้องกันเมืองที่ต้องสู้ตายถวายชีวิต เมื่อเกาทัณฑ์ห่อผ้าน้ำมันถูกยิงเข้ามา
ควันดำลอยขึ้นก่อน เปลวไฟกองแรกพุ่งออกจากหอประตูเมืองด้านใต้
อวี๋ลิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง:
"ใช่แล้ว กลิ่นหอมยวนใจนี่แหละ ละครฉากใหญ่เริ่มขึ้น!"
เครื่องยิงหินขว้างน้ำมันไฟที่ใส่ในถุงปัสสาวะและไหดินเผาเข้ามา ตามมาติดๆ ด้วยเกาทัณฑ์ไฟ ท่วมฟ้าถมดิน
"ท่านผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งหลาย เชิญ พวกเรามาชมฝนดาวตกด้วยกัน เมื่อศึกนี้สิ้นสุดลง แต่ละคนเขียนความในใจและข้อคิดสามพันตัวอักษร!"
อวี๋ลิ่งยันกระบี่กล่าวต่อไปว่า: "ผู้ใดมีผลงานศึกไม่ต้องเขียน!"
ถ้ามีข้อคิดในใจ อวี๋ลิ่งก็ไม่ต้องกังวลว่าคนกลุ่มนี้กลับไปแล้วจะพูดจาเลอะเทอะ ตัวอักษรขาวกระดาษดำที่เขียนด้วยมือตัวเอง คือหลักฐานที่ดีที่สุด
เอากลับไปก็เข้าเล่มเป็นตำราได้
ไฟเริ่มลุกจากเมืองด้านใต้
บ้านเรือนแถวนั้นเบียดเสียดติดกันแน่น เรือนแบบ "ปากถุง เตียงหมื่น" ที่อยู่อาศัย พื้นที่ในเมืองคับแคบเหลือเกิน แถมยังเป็นไม้จันทันฝาดินทั้งนั้น
บ้านหนึ่งติดไฟ ทั้งตรอกก็หนีไม่พ้น
ถึงมีหน่วยดับเพลิงอวี๋ลิ่งก็ไม่กลัว ถ้ามันได้ผลจริง น้ำมันไฟหกหมื่นกว่าชั่งที่ตัวเองลากมานี่จะไม่เสียเปล่าหรือ?
เมืองเล็ก เป็นจุดอ่อนที่สุดของเมืองเฮ่อถูอาลา
ทาสพวกนี้จะสะสมกำลังที่นี่ก็ได้ แต่จากภูมิประเทศ ขนาดและทรัพยากรแล้วไม่เหมาะจะเป็นเมืองหลวง
ศึกซาเอ่อร์หู่ ศึกฝู่ซุ่น ศึกไคหยวน เป็นต้น...
ตอนนั้นพวกทาสเอาประชากรที่ปล้นมาไว้ที่เฮ่อถูอาลา
กำแพงชั้นนอกที่สูงไม่ถึงหนึ่งจ้างที่ทุกคนเห็นอยู่ตอนนี้ก็สร้างขึ้นในตอนนั้น
"ภายในภายนอกก่อหิน ตรงกลางถมดินอัด ใส่ไม้จันทันแข็งแทรกขวางเสริมแรง แค่เอาดินปืนฝังเข้าไป ตูมเดียวพังเป็นหน้ากลอง"
เฉียนเชียนอี้ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นพูด:
"วิธีดินอัดจันทันผ้า?"
เฉินม่อเกามองแสงไฟที่อยู่ไกลออกไปผงกศีรษะ:
"ใช่ คนของเราสอนไป ขอเพียงครั้งนี้เขายังมีชีวิตอยู่"
หลิวจงหมิ่นแปลกใจพูด: "นี่เจ้าก็ดูออกหรือ?"