# บทที่ 101 ฆ่าหมู (3)
"ข้าคืออ้ายซิน..."
"เจ้าเป็นใครก็ช่างเถอะ คนที่ลืมบรรพบุรุษตัวเอง ตั้งนามสกุลให้ตัวเองแล้วยังได้ใจอีก?"
เวลานี้ ต่อให้เป็นอะไรก็ไร้ประโยชน์
กองทัพใหญ่บุกเข้าใส่ ไม่ถามก่อนว่าเจ้าแซ่อะไร มีเพียงคุกเข่าพูด หรือนอนลงแล้วพูดไม่ได้อีกตลอดกาล
"ไอ้หน้าซีด!"
จางเซี่ยนจงเข้าไปแล้ว พาพวกหรูอี้ตรงเข้าชนแถวโล่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จุดห่อดินระเบิดโยนเข้าไป ทันใดนั้นไอ้หน้าซีดกับพรรคพวกกุมหัวทันที
"ไอ้หมาบ้า โยนเร็วสิ!"
ชนวนใกล้จะไหม้หมดแล้ว เสี่ยวเฝยถึงได้ขว้างออกไป ลูกระเบิดดินปืนระเบิดกลางอากาศ
ห่อดินระเบิดที่พวกไอ้หน้าซีดโยนออกไปก่อนหน้านั้น ระเบิดใส่ใต้เท้าพวกเจี้ยนหนู
พวกเจี้ยนหนูที่อยู่ตรงกลางกลายเป็นหมูบดแซนด์วิช
อวี๋ลิ่งพุ่งตัวขึ้นหน้า ตอนนี้ไม่ต้องออกแรงมาก แค่เห็นคนที่ยังขยับได้ แทงยาวด้วยกระบี่ยาวเข้าไปก็พอ
ไม่นานนัก อวี๋ลิ่งก็ฟันไปสองศพ
หรูอี้ยกทวนยาวก็สังหารเข้าไปด้วย
ประสานกับเสี่ยวเฝย คนหนึ่งใช้ค้อน คนหนึ่งใช้ทวน รบระยะสั้นระยะยาวประสานกัน พลางคำรามพลางฟันฟาด เข้าไปราวกับไม่มีใครขวางกั้น ดุดันยิ่งนัก!
"โอหัง!"
เฉาติ่งเจียวที่อยู่ท้ายแถวสุดกลับทะยานมาข้างหน้า
เห็นเจี้ยนหนูคนหนึ่งหมายจะยิงเกาทัณฑ์ลอบโจมตี เขาคำรามก้องกัมปนาท ทวนยาวหลุดจากมือราวกับหอกซัด...
เจี้ยนหนูที่ถือธนูมือสั่น มองทวนยาวที่ปักทะลุท้องน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ
ลูกเกาทัณฑ์หลุดมือ ยิงทะลุคนที่คอยคุ้มกันเขาเป็นรู
อวี๋ลิ่งจะเดินหน้า แต่จ้าวปู้ชี่และอู๋ซิ่วจงที่อยู่ตรงหน้ากลับจงใจชะลอฝีเท้า ข่มความเร็วในการบุกเข้าใส่ของอวี๋ลิ่งไว้แน่น
อวี๋ลิ่งรู้ตัวว่า ตนเองไม่เหมาะที่จะออกไปรบพุ่งแนวหน้าแล้ว
หากวันหน้ามีศึกใหญ่ ก็ไม่อาจรบอยู่หน้าสุดได้อีก ขอเพียงได้อยู่ข้างหลังก็นับว่ายากยิ่งนัก ชีวิตของเขาผูกติดกับคนมากมายเกินไป
ทุกคนไม่ได้พูด แต่ทุกคนต่างเข้าใจ
เมื่อศึกยุติลง เมืองกุยฮวา "ตั้งราชสำนักสถาปนาหมู่บ้าน" จะเข้ามาแทนที่เน่ยเก๋อและหกกระทรวงของจิงเฉิง
ต่อให้ไม่ได้แทนที่ เน่ยเก๋อและหกกระทรวงก็จะถูกทำให้เป็นเพียงหุ่นเชิดโดยสิ้นเชิง