# บทที่ 92 ก็ยังเป็นคำว่าเดินหมากดูกันไป
อวี๋ลิ่งไม่อยู่ในจิงเฉิง แต่น้องชายของอวี๋ลิ่งกลับอยู่ในจิงเฉิง
สวนซิ่งมีแขกใหม่มาเยือน
แขกผู้นี้ใบหน้าดำคล้ำ เสื้อผ้าไม่หรูหรา สองตาสอดส่ายไปรอบด้านด้วยแววตาเป็นประกาย มือกำด้ามดาบตรงบั้นเอวไว้ตลอด
ซิ่งเย่แอบมองแขกใหม่ผู้นี้อย่างเงียบๆ
นางเคยเห็นชายหนุ่มรูปงามที่พกกระบี่ เคยเห็นองครักษ์ถือดาบข้างกายพวกเขา แต่แขกที่พกดาบเข้ามาในสวนนี่นับเป็นครั้งแรกจริงๆ
ซิ่งเย่ค่อนข้างสงสัย หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ แขกผู้นี้จะกล้าชักดาบหรือไม่
แต่นางฟันธงได้ว่า คนผู้นี้ไม่ได้เป็นขุนนางในจิงเฉิง!
ขุนนางจิงเฉิงใส่ใจการบำรุงร่างกายที่สุด ในที่อย่างจิงเฉิง มองคนครั้งแรกให้ดูที่เสื้อผ้าก่อน
ไม่ใช่ดูถูกคนเพราะเสื้อผ้า แต่เป็น "ดูคนแปลกหน้าดูที่เสื้อผ้า ดูคนคุ้นเคยดูที่นิสัย"!
ถัดมาก็คือดูเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยดูคน!
นี่คือกฎของวงการค้าขาย และเป็นกฎของการมองคน แม้จะไม่ได้เป็นเช่นนี้ทั้งหมด แต่มองคนแบบนี้ไม่มีทางผิดพลาด
เมื่อดูเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ค่อยดูการบำรุงร่างกาย
ขุนนางจิงเฉิงใส่ใจการบำรุงร่างกายมาก หน้าตาดีก็เป็นหนึ่งในข้อกำหนดตายตัวในการเลื่อนขั้นในราชการ
ซิ่งเย่แค่มองแวบเดียวก็ไม่กล้ามองอีก!
บุรุษร่างล่ำสันที่มาในวันนี้ มีท่านเก๋อเหล่าเย่เป็นผู้ร่วมทางด้วยตัวเอง
ท่านเย่ที่ไม่ค่อยยิ้มวันนี้กลับยิ้มแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบที่ผู้อาวุโสมองรุ่นหลัง
ซิ่งเย่รู้ว่า คนที่มาในวันนี้ไม่ธรรมดาเลย!
ด้วยความสงสัย ซิ่งเย่จึงอดไม่ได้ที่จะมองอีกครั้ง
คราวนี้นางมองอย่างละเอียด ชายผู้นี้ที่บั้นเอวไม่ได้ห้อย "ง๋ายไผ" อันเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะขุนนาง
นั่นหมายความว่า คนผู้นี้อาจไม่ใช่ขุนนาง
ไหลไฉเองก็กำลังสำรวจสวนนี้
พลางมองพลางนำไปเปรียบเทียบกับคฤหาสน์หนานกงในใจอย่างไม่รู้ตัว
คฤหาสน์หนานกงเป็นเรือนที่ดีที่สุดที่เขาเคยเห็น แต่พอเทียบกับที่นี่ ทั้งสองแห่งอยู่กันคนละระดับอย่างชัดเจน
คฤหาสน์หนานกงนั้นกั้นแต่ไม่อุดอู้
เหมือนแยกเหมือนรวม ดูคลุมเครือเห็นกันได้เรื่อยๆ เกิดเป็นลำดับชั้นที่หลากหลายและอาณาเขตที่ลึกเร้น!
สวนซิ่งแห่งนี้กลับให้ความรู้สึกเหลือคณานับ