# บทที่ 35 ลงโทษตัวการหลัก ละเว้นผู้ถูกบังคับ
“ฝ่าบาท ฝ่าบาท เรื่องใหญ่ที่น่ายินดีนัก น่ายินดีนัก...”
เว่ยจงเสียนวิ่งซวดเซพลางหอบหายใจราวกับควาย
ทว่าในชั่วขณะนั้น เขาอยากเพียงจะนำข่าวที่เพิ่งได้รับมาแจ้งแก่องค์จักรพรรดิซึ่งบรรทมอยู่บนแท่นบรรทมให้เร็วที่สุด
“ท่านปู่ ให้ข้าน้อยไปกราบทูลแทนเถิด!”
“เจ้าเด็กลิงจ๋อ ถอยไปให้ไกล ไปให้ไกลที่สุด!”
เมื่อวิ่งผ่านเน่ยเก๋อ ผ่านสำนักซือหลี่เจียน เห็นหวังเฉิงเอินยืนอยู่หน้าประตู เว่ยจงเสียนพลันหยุดฝีเท้า ค้อมกายคารวะหวังเฉิงเอิน
“พี่เฉิงเอิน เรื่องใหญ่ที่น่ายินดีนัก!”
เสี่ยวเหล่าหู่หัวเราะพลางโบกมือ หันกายเดินเข้าไปในซือหลี่เจียน
ทันทีที่ปิดประตูลง เสี่ยวเหล่าหู่ก็โขกศีรษะให้แก่รูปเคารพเยว่เฟยที่บูชาอยู่ไม่หยุด
เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา เขาอาจแสร้งทำเป็นไม่ทุกข์ร้อน แต่ในที่ลับตา สิ่งที่เสี่ยวเหล่าหู่คิดถึงที่สุดยังคงเป็นเสี่ยวอวี๋ลิ่ง
“องค์จักรพรรดิเยว่เซิ่งตี้จวินซานเจี้ยจิ้งหม่าแห่งความภักดีและปาฏิหาริย์ โปรดคุ้มครองด้วย ขอบพระทัยองค์จักรพรรดิที่ทรงคุ้มครอง!”
ข่าวในวังย่อมรวดเร็วกว่าในจิงเฉิงมาก ป่านนี้ในเมืองคึกคักไปทั่วแล้ว!
ผู้ส่งสารถลามเข้านครพลางโห่ร้องไปตลอดทาง ระหว่างเดินก็ตะโกนไม่หยุด ผู้คนจึงรู้ข่าวกันทั่ว!
“เมืองอ้าวจื้ออยู่หนใด?”
“ไม่รู้!”
“เขาหมีสงเป็นภูเขาอะไร?”
“ข้าก็ไม่รู้!”
“ศึกเดียวสังหารสามอ๋อง!”
“ข้าก็ไม่รู้!”
“ท่านพี่จาง ท่านคงไม่รู้ดอกกระมังว่า เพียงแค่ออกนอกด่าน เผ่าเล็กๆ ที่มีประชากรไม่ถึงพันคนก็ตั้งตนเป็นอ๋องได้ จะมีอะไรแปลก แล้วใครจะรู้เล่าว่าสามอ๋องนั้นคือผู้ใด?”
“มีเหตุผล ควรดื่มสักจอกใหญ่!”
เหล่าบัณฑิตพลันหัวเราะลั่นพร้อมกัน ผู้ที่ชอบก่อเรื่องพูดเสียงดังว่า
“ในเมื่อเจ้าก็ไม่รู้ ข้าก็ไม่รู้ งั้นที่นี่ต้องเป็นสถานที่ไร้ความสำคัญแน่ ทหารชายแดนคงเริ่มโม้ตามเคยแล้ว!”
“ใช่แล้ว ทหารชายแดนยังไม่เลิกนิสัยชอบโม้!”
การดูแคลนบู๊ยกย่องบุ๋นมิได้มีอยู่แค่ในราชสำนัก กระแสเช่นนี้ได้แผ่ซ่านไปทั่วต้าหมิงนานแล้ว!
ตำแหน่งผู้บัญชาการศึก องครักษ์ และสวินฝู่ ล้วนเป็นตำแหน่งขุนนางฝ่ายบุ๋น