# บทที่ 93 ปากสั้น
น้ำแข็งในแม่น้ำจินสุ่ยที่จิงเฉิงเริ่มละลาย!
เมื่อเห็นปลาหลากสีที่เริ่มแหวกว่ายในน้ำอีกครั้ง จูโหยวเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดีแทนพวกมัน!
"ข้าทนมาสี่ปีกว่าจะมาถึงขั้นนี้ พวกเจ้าก็ทนผ่านฤดูหนาวที่โหดร้ายที่สุดมาได้แล้ว!"
ข่าวที่จ้าวหนานซิงถูกจับแพร่สะพัดมา เพียงชั่วข้ามคืน ฎีกาบนโต๊ะทำงานของจูโหยวเซี่ยวก็กองสูงกว่าตัวเขาเสียอีก!
ครึ่งหนึ่งมาเพื่อขอความเมตตา อีกครึ่งที่เหลือขอให้ฮ่องเต้ประหารเว่ยจงเสียน!
จูโหยวเซี่ยวไม่จัดการจ้าวหนานซิงทันที ก็เพื่อรอจังหวะนี้
ถ้าไม่มองทุกด้านทุกมุมให้ชัดเจน กำจัดแค่คนเดียวก็ไม่อาจแก้ปัญหาจากต้นตอได้
เมื่อลงมือแล้ว ก็ต้องทำให้เด็ดขาด ทำให้โหด
เด็ดใบหลิวลงมาใบหนึ่ง จูโหยวเซี่ยวยัดเข้าปาก สัมผัสรสฝาดจางๆ แล้วยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างพึงพอใจ!
ใบหลิวผลิออกจากกิ่ง การเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิที่วุ่นวายที่สุดในรอบปีก็เริ่มขึ้น
เทียบกับปีที่แล้ว ฤดูใบไม้ผลิของปีนี้เหมือนจะมาช้าอีก
คนรุ่นเก่าต่างพร่ำบ่น พร่ำบ่นถึงฟ้าผ่าเมื่อกลางฤดูหนาวปีที่แล้ว
ในสายตาพวกเขา นี่คือฟ้าดินกำลังส่งคำเตือน
พวกเขาบอกว่าฟ้าผ่าหน้าหนาวเป็นลางร้าย บอกว่า "ฟ้าผ่าหน้าหนาว โจรเกลื่อนเมือง"
แถมปีนี้ฤดูใบไม้ผลิยังมาช้า คำพูดนี้จึงมีคนเชื่อมาก
เพราะฝนฤดูใบไม้ผลิแรกที่ควรจะเป็น กลับกลายเป็นฝนเยือกแข็ง!
ฤดูใบไม้ผลิมาช้า ฝนตามฤดูกาลก็พลาด ฤดูกาลเพาะปลูกก็ผิดเพี้ยน ผลผลิตปีนี้ลดลงแน่นอนแล้ว!
สำหรับชาวบ้านที่ต้องพึ่งฟ้าดินให้ข้าวกิน
ไม่มีใครรู้ว่าปีนี้จะมีภัยพิบัติอะไรอีก จะเป็นอุทกภัย หรือความแห้งแล้งแผ่นดินแตกระแหง
ฤดูใบไม้ผลิ เดิมทีควรเป็นฤดูที่เปี่ยมด้วยความหวัง
แต่บนร่างใครหลายคนกลับมองไม่เห็นความหวังเสียแล้ว!
ตอนต้นปีนั้น เสมียนศาลากลางก็เคาะประตูบ้านทุกหลังแจ้งแล้ว ว่าปีนี้ภาษีขึ้นอีก
ที่จริงราชสำนักขึ้นแค่นิดเดียว แต่เสมียนท้องที่ที่เก็บภาษีกลับเติม "อีกนิด" เข้าไปตรงนี้หน่อย
อ้างว่านี่คือการจัดการของฝ่าบาท
พวกเขารังแกชาวบ้านซื่อๆ ที่ไม่รู้จักนโยบายของราชสำนัก อาศัยนโยบายนี้เป็นช่องโกยเงินเข้ากระเป๋าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง