# บทที่ 80 ความแตกต่างอันมหาศาล
จูโหย่วเจี่ยนล้มป่วย กินข้าวไม่ลง น้ำชาก็ไม่คิดจะดื่ม
ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้นอนนิ่งพักผ่อนให้หายดี อุ้มฟ่อนหญ้ามัดใหญ่ภายใต้การช่วยเหลือของเกาฉี่เฉียนยังคงวุ่นวายง่วนอยู่
มีดหั่นฟางตกลงมา หญ้าถูกตัดขาดเป็นสองท่อน
มองดูกองหญ้า จูโหย่วเจี่ยนก็ขย้อนออกมาอีก
เมื่อวานนี้ จ้าวปู้ชี่ประหารผ่าสองเจ็ดสิบแปดคน ใช้ก็คือมีดหั่นฟางนี่แหละ ค้อนใหญ่ทุบลงไปเต็มแรง คนก็กลายเป็นสองซีก
ด้านนี้ขายังกระตุกอยู่
อีกครึ่งท่อนยังตายไม่ขาด ลูกตายังกลอกมองคนได้!
ศึกใหญ่กำลังจะมา อวี๋ลิ่งไม่มีใจไปใส่ใจกับความรู้สึกส่วนตัว
เลียนแบบทหารหาญ อวี๋ลิ่งยัดมือเข้าไปในเป้ากางเกง
เซียวอู่ตะลึง คว้ามืออวี๋ลิ่งจะยัดเข้าเป้ากางเกงตัวเอง
"พี่ ข้าไม่หนาว!"
เจ้าเป็นขี้เรื้อนเป้า!
เซียวอู่ร้อนรน: "ไม่จริง ไม่เชื่อเจ้าดมดู!"
"ไสหัวไป!"
ลมทะเลผสมกับความหนาวปลายฤดูใบไม้ผลิ หนาวเสียดแทงถึงกระดูก
ไกลออกไปเสียงแตรรัวระงมต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ในระเบียงทางแคบเหลียวตงนี้เล่ห์กลที่ใช้ได้มีไม่มาก
อะไรการโจมตีฉับพลัน ล้อมจุดตีกองหนุน ทหารม้าซ้ายขวาก่อกวน ล้วนไม่เป็นผล!
พื้นที่กว้างสามสิบลี้เต็มไปด้วยบึงตมไปเสียหมด
ถ้าจะคำนวณกันจริงๆ ทางเดินกว้างสามสิบลี้ตรงที่กองทัพใหญ่จะยืนประจำการได้นั้นไม่ถึงห้าลี้
แค่นี้ยังต้องคิดคำนวณและพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
แนวชายฝั่งทะเลก็จับตัวเป็นน้ำแข็ง สะท้อนแสงอาทิตย์พร่างพราวนัยน์ตา
ดังนั้นแล้ว ศึกนี้คือศึกของผู้แกร่ง ใครแพ้ก็ตาย!
หมู่คนปรากฏตัวขึ้นไกลๆ กลองศึกเริ่มดังก้อง ธงอาณัติสัญญาณโบกสะบัด ด้านอวี๋ลิ่งก็ลั่นกลองศึกขึ้นเช่นกัน
ศึกใหญ่ยังไม่ทันเริ่ม มือกลองสองฟากประมือกันดุเดือดแล้ว
จูโหย่วเจี่ยนที่ขึ้นไปบนป้อมเขาน้อยทรงทอดพระเนตรไปไกลๆ อย่างตื่นเต้น
พระหทัยเต้นตามจังหวะกลอง จูโหย่วเจี่ยนรู้สึกว่าดวงพระทัยเหมือนถูกฝ่ามือคู่หนึ่งบีบรัดแน่น
ลมหายพระทัยเร็วขึ้นทุกที ลำบากขึ้นทุกที พลังบางอย่างกำลังรวมตัวช้าๆ
ในตอนที่จูโหย่วเจี่ยนรู้สึกว่าหายพระทัยไม่ทันนั่นเอง...
เสียงกลองทุ้มต่ำนี้งดไปหนึ่งจังหวะ จากนั้นพลันสำแดงพลัง ตูมขึ้นหนึ่งครั้ง