# บทที่ 45 ตาต่อตาฟันต่อฟัน
ชั่งเงินในมือ อีแดงแห้งก็ยิ้มอย่างเปี่ยมสุขอีกครั้ง
เงินที่ได้ครานี้นั้นไม่มาก แต่มันก็ไม่ใช่น้อย
ที่ไม่มากก็เพราะเมื่อเทียบกับหัวหน้าหน่วยเฮ่อเฉินหย่วนแล้ว จำนวนที่ตนเองได้นั้นถือว่าน้อยจริงๆ
แต่ถ้าได้เทียบกับตอนเป็นนายท่าประจำสถานีประสานงาน......
ก็ถือว่ามากโขแล้ว!
หวังปั๋วเหยาถีบหัวกะโหลกที่อยู่ตรงหน้าให้กลิ้งออกไป มองอีแดงแห้งที่กำลังเหม่อมองเงินอยู่ พ่นลมหายใจขาวออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนกองหิมะ
พลางแหงนมองท้องฟ้าสีหมึกพึมพำว่า
"ตอนนั้นใครนะที่ตะโกนว่าอีกสิบแปดปีข้าก็จะกลับมาเกิดเป็นคนดีอีกครั้ง?"
เฮ่อเฉินหย่วนเหลือกตามองหวังปั๋วเหยาจอมกะล่อนอย่างไม่พอใจนัก
ลุกขึ้นยืน ตบบ่าอีแซ ส่งสัญญาณบอกน้องอย่าไปคิดมาก อย่าเก็บมาใส่ใจ!
อีแดงแห้งหาได้คิดมากไม่ แถมยังรู้สึกขำๆ ด้วยซ้ำ
ตอนนั้นคนที่ไปตามหาเขาถึงกานซู่เจิ้นก็คือหวังปั๋วเหยาคนนี้เอง
เอาเงินสามตำลึงไปไถ่ตัวเขามาจากนายหมวดคนเก่า
ตอนนั้นอีแดงแห้งรู้สึกว่าตนเองมองอะไรไม่เห็นแล้ว เวลาเดินขาก็อ่อน......
เขาคิดว่าเรื่องแดงแล้ว คนจากทางการมาเจอตัวเขาแล้ว เขาจะถูกตัดหัวแล้ว
ตอนข้ามแม่น้ำหวงเหอ เขาก็ยิ่งแน่ใจว่าตัวเองเดาไม่ผิด
ร้องเพลงพื้นบ้านเสียนเป่ยเพลงหนึ่งก่อน แล้วก็ตะโกนอย่างกล้าหาญชาญชัยว่าอีกสิบแปดปีจะกลับมาเกิดเป็นคนดีอีกครั้ง
ผลก็คือ ถูกคนอื่นล้อมาจนถึงทุกวันนี้
พอเผลอ ไม่ทันระวังก็มีคนแอบเข้ามาหา ทำตาปริบๆ ลดเสียงต่ำเลียนแบบว่า
"ปู่หวงไหลเอ๋ออีกสิบแปดปีก็จะกลับมาเกิดเป็นคนดีอีกครั้ง!"
พอคิดถึงท่าโง่เง่าของตัวเองในตอนนั้น อีแดงแห้งก็อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด
หวังปั๋วเหยาบอกชัดเจนว่ามาให้โอกาสเขาแท้ๆ ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่เชื่อนะ?
"หัวหน้า ท่านว่าท่านอวี๋จะกลับมาเมื่อไร?"
หวังปั๋วเหยาชะงักไปเล็กน้อย ปัญหานี้เขาเองก็เคยคิด แต่ก็ไม่รู้ว่าอวี๋ลิ่งจะกลับมาเมื่อไร
แต่เขากลับไม่กล้าบอกว่าไม่รู้ เพราะถ้าตอบไม่ได้ มันจะขายหน้าเกินไปมิใช่หรือ?
"ปีหน้าก็กลับมาแล้ว!"
"ท่านเป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่านอวี๋ คราวหน้าจำไว้ว่าพาข้าไปพบท่านด้วย!"
"สบายใจได้เลย ดูใกล้ๆ เลยทีเดียว"