# บทที่ 34 เจ็บปวด แสนเจ็บปวด!
อ้าวไป้คู่ควรแล้วที่เป็นผู้มีชะตาฟ้า!
นอกเมืองยังมีกำลังพลของหวงเต๋อกง พี่ชุน เฮ่อเหรินหลง และคนอื่น ๆ อีกมากมายคอยปิดล้อม
อ้าวไป้อาศัยเพียงกระบี่เดียวตีฝ่าวงล้อมออกไป แบกสั่วหนีหนีไปได้
คนที่หนีตามเขาไปด้วยยังมีอีกกว่าหนึ่งพันคน
ในจำนวนพันกว่าคนนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นปาวอี!
บางครั้งก็ต้องยอมรับพวกปาวอีจริง ๆ
ต้าหมิงสู้กับพวกเจี้ยนหนูตายไปตั้งมากมาย พวกมันกลับเอาชีวิตรอดมาได้อย่างดี
มาบัดนี้ ต้าหมิงรบกับพวกเจี้ยนหนู.....
พวกที่รอดชีวิตอยู่ก็ยังเป็นพวกปาวอีอีก!
ถ้าพูดถึงการเป็นคน ไอ้พวกนี้เกรงว่าสุสานบรรพบุรุษที่บ้านเกิดคงถูกคนขุดไปแล้ว
แต่ถ้าพูดถึงการเอาตัวรอดในสนามรบ ไอ้พวกกองทัพหัวงูพวกนี้ลื่นเป็นปลาไหลจริง ๆ ปากก็บอกว่าหนี...
แกกลับรู้สึกว่าคนพวกนี้โคตรขยัน!
นอกจากจะหนีเก่งแล้ว พวกมันยังมีประสาทรับรู้ในสนามรบที่ไร้ผู้ใดเทียมทาน
พวกมันเหมือนปรมาจารย์ขั้นสุดยอด ขอแค่ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน พวกมันก็รู้ผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้แล้ว!
ศึกครั้งนี้ มีคนหนีรอดไปได้แค่นี้เอง
ใช่ว่าจะหนีกันไม่เป็น แต่อวี๋ลิ่งต้องการใช้ปากของพวกมันพัดพากระแส "ชาวฮั่นไม่ฆ่าชาวฮั่น" เข้าไปในเสิ่นหยาง
หวงไท่จี๋หาเรื่องมาฆ่าคนพวกนี้เสียทั้งหมดก็ได้
ขอแค่ฆ่า ตราบใดที่ยังฆ่าไม่หมดจด สายลมก็ยังคงพัดเข้าไป
ผู้พ่ายแพ้ศึกกลุ่มนี้เคยต่อสู้ถวายชีวิตเพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของเจี้ยนหนู พวกมันเป็นขุนนางผู้มีผลงานเชียวนะ!
ถ้าจะนับความเสียหายอย่างเบา ๆ ผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้ก็เพียงพอจะทำให้พวกเจี้ยนหนูเจ็บจนตาพร่าดำ
ในโครงสร้างพีระมิดของแปดกองธง "หน่วยหนิวลู่" เป็นหน่วยขั้นพื้นฐานที่สุด
ห้าหน่วยหนิวลู่รวมกันเป็นหนึ่งเจียล่า!
หนึ่งเจียล่ามีหนึ่งพันห้าร้อยคน ห้าเจียล่ารวมกันเป็นหนึ่งกู้ซาน ก็คือ "หนึ่งกองธง"
ไม่นับทหารส่งกำลังบำรุงและ"ทหารพลีชีพ" เต็มอัตราคือเจ็ดพันห้าร้อยคน!
หนีคานเป็นกู้ซานเป้ยจื่อ กำลังพลในมือแม้จะไม่เต็มอัตรา แต่ห้าพันคนนั้นไม่มีปัญหาแน่นอน
นอกจากนั้นยังมีกำลังพลในมือของเอ้อปี้หลง อ้าวไป้ สั่วหนี และน้องชายสองคนของหนีคานคือปั๋วเล่อกับหม่านต๋าไห่
ศึกครั้งนี้มีเพียงสั่วหนีกับอ้าวไป้ที่หนีรอดตาย!