# บทที่ 33 เขาคืออ๋องเชา
“วันนี้คือวันที่ข้าทั้งหลายจะได้สร้างผลงาน ต้าหมิงต้องชนะ!”
ท่ามกลางเสียงคำราม หนิวลู่ที่สมบูรณ์อีกหน่วยหนึ่งก็อันตรธานหายไป
ขบวนทัพของต้าหมิงเฉียบคมดั่งคมมีดที่พุ่งไปข้างหน้า ไปข้างหน้า แล้วก็ไปข้างหน้าอีก กระทั่งสังหารพวกเจี้ยนหนูตรงหน้าจนทะลุตลอด
“ทหารเรานี้ช่างเกรียงไกร ต้องชนะ ต้องชนะโว้ย!”
ตรงจุดที่กำแพงพังถล่มลงมา ชาวต้าหมิงที่กรูกันเข้ามาในเมืองยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
ช่องโหว่ที่เกิดจากการพังทลายนั้นราวกับเครื่องจักรผลิตคน มีชาวต้าหมิงมุดออกมาจากในนั้นไม่ขาดสาย แล้วเข่นฆ่าบุกเข้าไป
อ๋องฝู่เฉินยืนสง่าผ่าเผย มือข้างเดียวถือทวน!
เมื่อมองไปยังชายฉกรรจ์ที่ถือทวนด้วยมือข้างเดียวตรงหน้า อ๋าวไป่กลับเลือกที่จะย่อตัวอยู่ในตำแหน่งที่ไม่หน้าไม่หลังอย่างชาญฉลาดยิ่งนัก
เขารู้ดีนักหนาว่าคนผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเพียงไหน!
ถือทวนด้วยมือข้างเดียวนั้นไม่ยาก แต่จะใช้ให้คล่องดั่งแขนนั้นยากยิ่งนัก!
อ๋าวไป่รู้ดีว่าตนมิอาจสู้ได้เลย เขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปประมือสักกระบวนท่า
มิใช่เพราะขลาด แต่หากเข้าไปเมื่อใด ปืนไฟและหน้าไม้เสินปี้ก็จะพุ่งตรงมาหาแน่นอน!
พวกชาวต้าหมิงนี้ไม่ยึดถือหลักคุณธรรมใดๆ ทั้งสิ้น
ซูหวายจิ่นรู้ดีว่าฝีมือการต่อสู้ของตนนั้นอ่อนด้อย ฉะนั้นเขาจึงหลบอยู่หลังโล่คอยยิงธนูลอบกัด!
หน้าไม้เสินปี้นี้มีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ซ่ง ได้รับการขนานนามว่า “สมบัติล้ำค่าประจำกองทัพ” ของทัพซ่ง เมื่อนำมาปรับปรุงแล้วก็ได้กลายเป็นยุทโธปกรณ์หลักที่ทัพซ่งใช้ต่อกรกับทหารม้าทางเหนือ
แม้จะเสื่อมถอยและเกือบสูญสิ้นไปแล้วเพราะการปรากฏขึ้นของอาวุธดินปืน
แต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า ในเวลานี้มันยังคงเป็นอาวุธร้ายกาจอย่างหนึ่ง
ณ ขณะนี้ พวกเจี้ยนหนูได้ประจักษ์แล้วว่า ‘การยิงถูกหน้าในระยะห้าช่วงก้าว’ นั้นเป็นเช่นใด
อย่าว่าแต่ห้าช่วงก้าวเลย แค่ยี่สิบช่วงก้าว หากโดนเข้าไปก็เป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
ซูหวายจิ่นกับพวกก็ทำหน้าที่นี้
การต่อสู้ซึ่งหน้าด้วยอาวุธจริงๆ ข้าอาจจะด้อยอยู่บ้าง แต่จุดที่ด้อยนี้ข้าก็สามารถชดเชยกลับคืนมาได้
เชี่ยวจุ่ยหลงใหลของสิ่งนี้เอามากๆ