# บทที่ 43 จดหมายฉบับหนึ่ง
สามศิษย์สำนักกั๋วจื่อเจี้ยนหนีไปแล้ว!
ดูจากท่าทางพวกเขาคงจะพอใจมาก ปากก็เช็ดไปพลาง ถ่มน้ำลายไปพลาง แถมยังหันกลับมามองบ่อยๆ
น้ำมูกน้ำลายที่ไหลยืดไม่หยุดนั้น.......
ช่างมีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ตัดไม่ขาดอย่าง "รักส่งไกลสุดสิ้น ดั่งละอองฝนโปรยปราย" อยู่ในนั้น
"อีหยาบ อีมารยา อีชั่ว อีพิษ เอ้อก......"
"เอ้อก อ้วก อ้วก~~~"
จนกระทั่งเดินไปไกลแล้ว สามคนถึงกล้าสบถออกมาเบาๆ
จนกระทั่งเข้าไปในหอสอบแล้ว สามคนถึงกล้าปลดปล่อยเต็มที่ ด่าทอออกมาดังลั่น
"จะโกรธไปไย จะโมโหไปไย?"
"พี่จื่อเฉิง ท่านตัดสินความให้ที ตรอกแคบๆ มีอีหญิงร้ายถือถังอุจจาระข้ามา ข้ายังหลีกทางให้แล้ว นางยังสาดของโสโครกใส่ข้าเต็มตัวอีก......"
"สงบอารมณ์ สงบอารมณ์เถิด!"
"ใช่แล้ว จะไปถือสาหาความกับหญิงโง่ทำไม!"
จนถึงตอนนี้ สามคนไม่กล้าพูดถึง "การกระทำอันป่าเถื่อน" ของจวนองค์หญิงอีกแล้ว!
การเกลี้ยกล่อมของทุกคนไม่เพียงไม่ทำให้สามคนที่ตัวเหม็นคลุ้งนี่สงบลง
สามคนกลับยิ่งด่าแรงขึ้นกว่าเดิม
ชวนให้รู้สึกว่า "อย่ามาห้ามข้า" "แกปล่อยมือนะ ข้าจะฟันมันสักที" ราวกับจะเอาชีวิต!
เฟิงเมิ่งหลงที่เพิ่งเข้าสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนเป็นก้งเชิง ส่ายหน้า
มองดูสามคนที่ปากส่งกลิ่นเหม็นราวกับ "ไหส้วม" นี่
มองดูที่ฝ้าสีเขียวบนลิ้นของพวกเขาเวลาพูดจา เฟิงเมิ่งหลงก็เดินจากไป
เขาพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมสามคนนี้ถึงได้เหม็น!
เฟิงเมิ่งหลงรู้แก่ใจดี
ที่จริงก่อนที่สามคนนี้จะทำเรื่องนั้น มีคนเคยมาหาเขา
ให้เงินมากมาย หวังให้เขาเขียนนิทานเรื่องหนึ่งอย่างแนบเนียน ให้ตัวเอกในเรื่องพาดพิงไปทางตระกูลอวี๋ให้มากที่สุด
คนชั่วคนร้ายจะเขียนยังไงก็ได้ แต่ต้องแซ่อวี๋!
พูดตามตรง ตอนนั้นเฟิงเมิ่งหลงใจหวั่นไหว แต่นึกถึงคำเตือนของเฉียนเชียนอี้ก่อนจากไป เขารู้สึกว่าการไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยคือสิ่งที่ดีที่สุด!
(ในประวัติศาสตร์ ทั้งสองสนิทสนมกันมาก!)
น้ำในเมืองหลวงนั้นลึกเหลือเกิน คนเป็นก้งเชิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะจมน้ำตายก็ง่ายเหมือนบดมดตาย
เฟิงเมิ่งหลงไม่รับงานนี้ แต่นักปราชญ์เก่าคร่ำคร่าสามคนนี้รับ