# บทที่ 42 นี่มิใช่หรือ?
เสิ่นอี้มาแล้ว จ้าวปู้ชี่ก็ปรากฏตัวตามมาติด ๆ
เขายืนปักหลักอยู่ข้างกายอวี๋ลิ่ง มือขวากุมกระบี่ สายตาจับจ้องทุกอิริยาบถของเสิ่นอี้โดยไม่กระพริบตา
จ้าวปู้ชี่รู้ว่าเสิ่นอี้เป็นคนของฮ่องเต้
ในยามคับขันเช่นนี้ จ้าวปู้ชี่จะไม่ยอมให้คนของฮ่องเต้เข้าใกล้อวี๋ลิ่งมากเกินไป
ตราบใดที่ไม่ใช่คนในเครือข่ายของตน จ้าวปู้ชี่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้อวี๋ลิ่งทั้งสิ้น
เสิ่นอี้ก็เช่นกัน
ในทุกยุคทุกสมัย หากจะถามว่ากลุ่มข้ารับใช้ใกล้ชิดราชสำนักยุคไหนที่ภักดีที่สุด
เหล่าขันทีแห่งต้าหมิงสามารถติดอันดับหนึ่งในแถวหน้าได้
ด้วยร่างกายที่ไม่สมประกอบ แต่กลับทำเรื่องยิ่งใหญ่สืบทอดกาลเวลามากมายนัก
ถึงแม้จะมีทั้งขี้หนู คนกระดูกอ่อนและกระดูกทรามปะปนอยู่บ้าง
แต่หากพูดถึงการทำการใหญ่ ปณิธานอันยิ่งใหญ่ ใจคอกว้างขวางล้ำ “ไท่เจี้ยนซานเป่า” ย่อมครองอันดับหนึ่ง
วีรกรรมเจ็ดคราล่องสมุทรตะวันตกไร้ผู้ใดเทียมทาน
เก่อเอ๋อร์อ๋องหยางเจี้ยนมีวีรกรรมทางทหารหาผู้ใดเทียม องค์หย่งเล่อทรงเอ่ยชมด้วยพระองค์เองว่า “อาจเทียบชั้นผู้ได้บรรดาศักดิ์โหว”
หว่างจื๋อยิ่งดุดัน ได้ชื่อว่าเป็น "เทพสงครามขันที" ที่รบเก่งที่สุด
เขานำทัพด้วยตนเอง บุกกวาดล้างถึงราชสำนักในศักราชเฉิงฮว่า ตีโต้ทะลวงขึ้นเหนือถึงมองโกเลีย ผลงานไม่เป็นรองแม่ทัพคนดังในยุคเดียวกัน
เหล่าขันทีจำนวนนับไม่ถ้วนต่างยึดพวกเขาเป็นแบบอย่าง
จ้าวปู้ชี่รู้ดีว่าคนพวกนี้ร้ายกาจเพียงใด
ดังนั้น ตราบใดที่เสิ่นอี้มาหาอวี๋ลิ่ง จ้าวปู้ชี่ไม่ว่าจะยุ่งเพียงไหนก็จะสวมใส่เกราะถืออาวุธมาปรากฏตัวข้างกายอวี๋ลิ่ง ใครก็ไล่เขาไม่ไป
เสิ่นอี้รู้สึกขำนิด ๆ ทว่าไม่ขำจริงจัง
อำนาจและอิทธิพลของอวี๋ลิ่งเติบใหญ่แข็งแกร่งแล้ว
ขอเพียงอวี๋ลิ่งไม่ตายโหงกะทันหัน การแบ่งแผ่นดิน ก่อตั้งรัฐ ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย
สิ่งที่จ้าวปู้ชี่และพรรคพวกกลัวที่สุดก็คือการตายกะทันหันของอวี๋ลิ่ง
“ไม่จำเป็นต้องเขียนเลย ข้าเขียนรายงานทหารไปก็จะถูกมองว่าเป็นการเรียกร้องความดีความชอบ”
สีหน้าของเสิ่นอี้หมองลง จ้าวปู้ชี่สีหน้าเปลี่ยนไปพลางเริ่มชักกระบี่
เสิ่นอี้ที่อารมณ์ไม่ดีกระโดดขึ้นถีบหนึ่งที พลางตวาดใส่จ้าวปู้ชี่ว่า
“ไสหัวไป”