# บทที่ 44 หนุ่มรูปงาม
สถานการณ์ของราชสำนักก็เป็นเช่นนี้ แม้กระทั่งฮ่องเต้ยังถูกบีบบังคับจนไม่มีทางออก!
เหล่าขุนนางกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น ควรฉลองกันก็ยังคงฉลองกันอยู่
เนื้อชิ้นโตที่หยวนฉงฮ่วนตักมาได้นั้น เป็นอาหารดี ๆ ที่พอจะเข้าปากได้จานเดียวในรอบเกือบสองปี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนี้ที่เส้นทางการค้าทางตะวันตกเฉียงเหนือถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง
ต้าถง เซวียนฝู่ เมืองกุยฮวา และอวี๋หลิน ก็กำลังเฉลิมฉลองเช่นกัน
พ่อค้าจากห้าเมืองชายแดนทั้งเก้าเติบโตอย่างบ้าคลั่งในช่วงสุญญากาศที่ปราศจากการกดขี่ขูดรีดจากขุนนางในราชสำนัก
ถึงแม้ว่าภาษีจะค่อนข้างสูง การควบคุมจะค่อนข้างเข้มงวด แต่อย่างน้อยก็ไม่มีการเบียดเบียนกรรโชกที่แสนสาหัส
ที่น่าสนใจที่สุดคือ อวี๋ลิ่งเพียงแต่ควบคุมเข้มงวดเท่านั้น แต่ไม่เคยรังเกียจพ่อค้า
ตอนลงทะเบียนก็ทำเป็นระบบเดียวกันหมด
อย่าดูถูกการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ พ่อค้าทั้งหลายต่างภักดีต่ออวี๋ลิ่งอย่างสุดใจ
เป็นเวลาร่วมพันปีมาแล้วที่พ่อค้าถูกจัดอยู่ในบัญชีแยกต่างหาก มันไม่ใช่แค่การเหยียดหยาม แต่ยิ่งกว่านั้นคือการปิดกั้นอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แค่ไปขึ้นทะเบียนที่สำนักค้าคนกลางเพื่อขอรับใบอนุญาตก็พอ
ข้อเสียอย่างเดียวคือ ใบอนุญาตมีอายุอย่างมากที่สุดเพียงสามปี
บัดนี้ ระบบธุรกิจที่ไม่ได้เป็นของระบอบปกติของต้าหมิงกำลังกลืนกินส่วนแบ่งของพ่อค้าเกลืออย่างบ้าคลั่ง
ภายใต้หลักประกันความมั่นคง ผู้คนก็คือทรัพย์สินเงินทอง ผู้คนมาชุมนุมกัน ทรัพย์ก็ย่อมตามมา
โดยมีฉางอาน เมืองกุยฮวา และต้าถงเป็นจุดศูนย์กลาง การปฏิรูปของอวี๋ลิ่งกระจายตัวอย่างรวดเร็วปานพายุ แย่งชิงผู้คน
กระบวนการนี้รวดเร็วยิ่งกว่าการออกรบเสียอีก
ตอนแรกก็เข้ามาทีละคนสองคน ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านก็ย้ายเข้ามาพร้อมกัน
อวี๋ลิ่งบอกว่าแค่ควบคุมห้าเมือง
แต่ในตอนนี้ หนิงเซี่ยเจิ้นและกู้หยวนเจิ้น ทั้งสองเมืองค่ายก็ถูกกองกำลังจากเหอเถาสับเปลี่ยนทดแทนอย่างเงียบเชียบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
มีเงิน มีเสบียง แล้วยังมีเกลืออีก!
เซี่ยเทียนในตอนนี้อาศัยสามสิ่งนี้กำลังกลืนกินกานซู่เจิ้น เมื่อใดที่ยึดที่นี่ได้สำเร็จ
พวกคนจากซีอวี้ก็คงต้องมาขุดถ่านหินแล้ว!