# บทที่ 107 ปีกของผีเสื้อ
เสียงแตรเขาสัตว์ดังขึ้น อากู่ลาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
ในฐานะคนทุ่งหญ้าของเผ่าเอ้อร์ตัวซือ คราวนี้คนที่มาสมัครเป็นทหารอาชีพมีไม่มาก แค่สามสิบกว่าคนเท่านั้น
พวกเขาไม่ใช่ไม่อยากมา พวกเขาแค่กลัวว่าเข้ามาแล้วจะถูกจับใช้เป็นกุลี ทำงานจิปาถะ
สถานการณ์แบบนี้พวกเขาเคยได้ยินมา!
ตอนที่ราชวงศ์หยวนล่มสลาย มีคนทุ่งหญ้ามากมายยอมจำนนต่อต้าหมิง ได้ยินว่าพวกเขามีชีวิตที่ไม่ได้ดีเลย
อากู่ลาเป็นแค่ตัวแทนคนหนึ่งในนั้น ตราบใดที่มาสมัคร โดยพื้นฐานแล้วก็ผ่านการทดสอบได้ทั้งหมด!
อากู่ลาพลางเร่งมือ พลางมองดูคนอื่นเร่งมือ!
เขาไม่คิดว่ามันจะรวดเร็ว จะตรงไปตรงมาขนาดนี้
เมื่อวานเพิ่งพูดจบเรื่องกฎระเบียบและข้อควรระวัง วันนี้อยู่ๆ ก็มาฝึกตามกฎจริงๆ!
ความรู้สึกฉีกขาดที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ ทำให้อากู่ลารู้สึกไม่ชินอย่างยิ่ง
ว่าแต่เถอะ แม้ที่นี่จะมีกฎมาก ควบคุมก็เข้มงวด แต่อาหารการกินนั้นดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นซุปกระดูก น้ำชา ข้าว ล้วนกินอิ่ม!
สิ่งที่ทำให้อากู่ลาประหลาดใจที่สุดก็คือ คนที่ฝึกพวกเขาคืออวี๋ลิ่ง!
การค้นพบนี้ไม่เพียงทำให้อากู่ลาดีใจเป็นพิเศษ ปฏิกิริยาของทุกคนก็เหมือนกับอากู่ลา
ในสายตาของทุกคน อวี๋ลิ่งคือคนที่ทุกคนเคารพนับถือ เป็นเทพเจ้าในใจของทุกคน
ทุ่งหญ้าตอนนี้ คนเลี้ยงสัตว์ที่จากทาสกลายเป็นอิสระชนนั้น คนไหนไม่คิดถึงบุญคุณของอวี๋ลิ่งบ้าง!
ปัจจุบันนี้กระแสเช่นนี้ยิ่งรุนแรง ยิ่งตรงไปตรงมา!
เพราะมีคนกำลังพูดว่า ในร่างของท่านอวี๋ลิ่งนั้นไหลเวียนสายเลือดของเผ่าสูงศักดิ์บางเผ่า การปรากฏตัวของเขาคือเจตจำนงของฉางเซิงเทียน!
มิเช่นนั้น เขาจะได้แปดเต็นท์ขาวและตราหยกมาได้อย่างไร?
นี่คือการชี้นำของเทพเจ้า
จะใช่การชี้นำของเทพเจ้าหรือไม่นั้น ทุกคนไม่รู้ ทุกคนรู้แต่เพียงว่าตอนนี้ท่านพ่ออวี๋กำลังด่าคนอยู่ทุกวัน เพราะพูดภาษาท้องถิ่น ความเร็วในการพูดก็เร็ว ทุกคนฟังไม่เข้าใจก็เท่านั้น
เรื่องการฝึกฝน อวี๋ลิ่งอันที่จริงก็ยังลอกการบ้านอยู่!
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองกุยฮวาตอนนี้ รวมถึงการอบรมทางความคิด การฝึกฝนและอื่นๆ ล้วนเป็นสิ่งที่อวี๋ลิ่งลอกมา