# บทที่ 108 บทเพลงงานศพเริ่มบรรเลง
อากาศที่เมืองกุยฮวาร้อนขึ้นแล้ว ต้นกล้ามันฝรั่งสูงขึ้นแล้ว เสี่ยวหยินก็ตั้งท้องแล้ว!
ในฐานะผู้หญิงที่ไม่สันทัดพูดจา นับตั้งแต่แต่งให้เซียวอู่ นางก็หวังว่าจะมีลูกเป็นของตัวเอง
ไม่มีลูก นางก็รู้สึกไม่มั่นคงตลอดเวลา รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
ตอนนี้ นางรู้สึกมั่นคงแล้ว!
ไม่ว่าจะคลอดลูกชายหรือลูกสาว นางก็รู้สึกว่าชาตินี้มั่นคงแล้ว
ตอนนี้ นางไม่ต้องกลัวแล้วว่าของที่นางสะสมมาจะตกเป็นของคนอื่น!
มีลูกแล้ว ของพวกนี้ใครก็แย่งไปไม่ได้!
เซียวอู่เป็นคนไม่รับผิดชอบ เขาก็เหมือนม้าตัวผู้ในทุ่งหญ้า พอทำธุระเสร็จ เขาก็ไม่สนใจแล้ว
ต่อให้เขารู้ว่ากำลังจะมีลูกอีกคน!
แท้จริงแล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรสะเทือนใจมากนัก
ถึงอย่างนั้น เขาก็เรียนรู้ เขาเลียนแบบบ้านอื่น เขาแบ่งเงินของตัวเองให้เสี่ยวหยินส่วนหนึ่ง
นี่คือสิ่งที่เขาเข้าใจว่าเป็นหน้าที่ของพ่อที่ควรทำ
ไห่หลานจูเองก็น่าจะตั้งท้องแล้ว!
ข่าวนี้แพร่ออกไป หม่างกู่ซือและคนอื่นๆ ต่างดีใจใหญ่
หากตั้งครรภ์จริง นั่นก็เท่ากับว่าเผ่าเคออ่อร์ชิ่นกับอวี๋ลิ่งมีความเชื่อมโยงโดยตรงที่สุด!
ขณะเดียวกันก็หมายถึงอำนาจของหม่างกู่ซือและพรรคพวกกำลังเสื่อมถอยลง!
ก่อนหน้านี้หม่างกู่ซือเป็นตัวแทนผลประโยชน์ส่วนรวมของทุกคนได้ ตอนนี้พวกเขาทำไม่ได้แล้ว พวกเขาจะค่อยๆ หันเข้าหาไห่หลานจูเอง
เพราะไห่หลานจูคือตัวแทนของผลประโยชน์ที่บริสุทธิ์กว่า
เข้าหาไห่หลานจู ถ้าพูดให้ถูกก็คือเข้าใกล้ลูกในท้องนาง
เข้าหาเด็กคนนี้...
แท้จริงแล้วคือการลงทุนผลประโยชน์แบบความเสี่ยงต่ำ ผลตอบแทนสูง ก็เท่ากับเข้าใกล้อวี๋ลิ่งด้วยอีกทางหนึ่ง
ความต่อเนื่องของอำนาจ การเล็งการณ์ไกลของผลประโยชน์จะครอบงำจิตใจคน
หากไห่หลานจูคลอดบุตรสำเร็จ คนที่เข้าหาก่อนก็จะกลายเป็นคนใกล้ชิดที่สุด!
ไหนจะอายุขัยของอวี๋ลิ่งยังควบคุมไม่ได้อีก!
หากอวี๋ลิ่งเป็นอะไรไป ราชันบนทุ่งหญ้าแห่งนี้ ก็จะเป็นเด็กในท้องหู่พั่ว
หรือไม่ก็เด็กในท้องไห่หลานจูนี่แหละ
เผ่าเอ้อร์ตัวซือกับเผ่าเคออ่อร์ชิ่นตีกันอีกแล้ว
ดีที่ทั้งสองฝ่ายรู้จักประมาณ ต่างไม่ใช้ของมีคม ใช้แค่หมัดเท้าตัดสินแพ้ชนะเหมือนต่อยตีกัน ผลลัพธ์ก็ไม่ต้องเดา