# บทที่ 58 ฟ้า...ยังคงมืดลง
ร่างของสั่วหนีเต็มไปด้วยลูกธนูปักพรุน!
ไม่ใช่ว่าเขาโชคดีจนยิงไม่ตาย แต่เป็นเพราะเฉินม่อเกาไม่อยากให้เขาตายอย่างสบาย
เมื่อมองดูสั่วหนีที่กำลังโซซัดโซเซใกล้ล้ม เฉินม่อเกาชักดาบซิ่วชุนออกมา
นี่คือดาบของจิ่นอีเว่ย!
ดาบซิ่วชุนไม่ใช่อาวุธสำหรับการประจัญบาน ในสนามรบมันสู้หอกยาวสักเล่มยังไม่ได้ด้วยซ้ำ
ดาบซิ่วชุนคือดาบแห่งเกียรติยศ ใช้ในพิธีเซ่นไหว้ ตรวจเยี่ยม และพระราชพิธีสำคัญ
“พี่น้อง หลับตาลงเสียได้แล้ว หลับตาข้างหนึ่งก่อนเถิด!”
ครั้นชักดาบยาวออกมาก็พุ่งเข้าไปฟันอย่างบ้าคลั่งรัวๆ
เคร้ง! เฉินม่อเกาสะดุดเซ เอี้ยวตัวมอง พลันหัวเราะลั่น
“เฮ่อเหรินหลง นี่มันคนแซ่อ้ายซินเจว๋หลัว เป็นปลาใหญ่เลยนะ เทียบได้เท่ากับอ๋องคนหนึ่งทีเดียว!!”
เฮ่อเหรินหลงคำรามอย่างตื่นเต้น
พุ่งเข้าไปฟันฉับเดียว หม่างกู่เอ่อร์ไท่ยกดาบขึ้นปัดป้อง
หม่างกู่เอ่อร์ไท่ผู้ใช้ชีวิตบ้าระห่ำมาครึ่งค่อนชีวิต เข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าพรวดกับพื้น
เฮ่อเหรินหลงตาเป็นประกาย เลียริมฝีปาก:
“มีของดีเหมือนกันนะ เอาอีก!”
เฮ่อเหรินหลงผู้ผ่านการสอบจิ้นซื่อฝ่ายบู๊เก็บดาบ พลิกมือตวัด ไม้สองท่อนประกบกันเป็นหอกยาว
มองดูหอกยาวที่พุ่งราวกับลิ้นงูพิษ หม่างกู่เอ่อร์ไท่ถอยหลังอย่างเด็ดขาด นี่ไม่ใช่การฆ่าคนแล้ว นี่คือการอวดฝีมือ
แต่เขาจะไปทางไหนได้ อู๋ม่อหยางมือปืนไฟมาถึงแล้ว
เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับที่หม่างกู่เอ่อร์ไท่กลิ้งหลบไปข้างหน้า
หนีไม่พ้น หม่างกู่เอ่อร์ไท่ได้แต่หันกลับมาต่อสู้ แต่เขาสู้เฮ่อเหรินหลงไม่ได้เลยสักนิด
ไม่ต้องพูดถึงว่าฝีมือของจิ้นซื่อฝ่ายบู๊เป็นเช่นไร
เพียงแค่จำนวนคนที่เข้าร่วมคัดเลือกจิ้นซื่อฝ่ายบู๊ก็ย่อมมากกว่าคนในแปดกองธงอยู่แล้ว
แตะเบาๆ เพียงที ร่างของหม่างกู่เอ่อร์ไท่ก็มีรูเลือดเพิ่มขึ้นหนึ่งรู ยังไม่ทันรู้สึกเจ็บ...
พรวด พรวด พรวด ติดต่อกันอีกสามที
ร่างที่มีรูเลือดเพิ่มขึ้นอีกหลายรูของหม่างกู่เอ่อร์ไท่เริ่มยืนไม่ค่อยอยู่
“เจ้าสู้ข้าไม่ได้ ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า มองไปด้านหลังเถิด ผู้ใดก็ตามที่ถือหอกยาว อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็ล้วนเรียนมาจากข้า ถอดเสื้อเกราะนี่ออกเถิด มันไม่ใช่ของเจ้า!”