# บทที่ 59 เจ้าโง่ ไอ้โง่ตัวเอ้ย
"ไม่ ไม่ ไม่..."
คนบนเตียงเด้งตัวลุกพรวด มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
ยื่นมือคลำ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งเย็นเยียบใต้หมอนแล้ว...
คนที่สะดุ้งตื่นถึงกล้าสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ผลักประตูออก ข้างนอกฟ้ายังไม่สาง
ลูบรอยมีดบนกำแพงตรอก เขาจึงถอนหายใจโล่งอก กลับเข้าบ้าน ปิดประตู บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามันผ่านไปแล้ว...
"ใช่ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว!"
เบิกตากว้าง ครุ่นคิดฟุ้งซ่านจนหน้าต่างเริ่มสว่าง เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก
"หวังป๋อเหยา หวังป๋อเหยา รวมพล เร็วเข้า เร็วเข้า..."
"รอข้าประเดี๋ยว รอประเดี๋ยว มาแล้ว!"
"ตัดหางหมูหรือยัง?"
หวังป๋อเหยาสูดลมหายใจลึก หยิบหอกจากหลังประตู วิ่งเข้าร่วมแถวทหาร!
"เมื่อคืนข้าใช้ไฟลนดูแล้ว ดูซิว่าเป็นไง?"
วันนี้เสิ่นหยางอากาศดี แม้ควันไฟจะยังไม่จาง กลิ่นฉุนแสบจมูกยังคละคลุ้ง
แต่คนที่รอดชีวิตกลับเปี่ยมด้วยความปรีดาจากภายในสู่ภายนอก
ทุกคนต่างมีขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อก่อนเดินหลังโกง ก้มหัวต่ำ ตอนนี้เชิดหน้าอกผาย สายตากวาดมองรอบทิศเต็มไปด้วยไอสังหาร
เด็กน้อยที่ถูกกดขี่รังแก ในที่สุดก็มีแผ่นหลังอันแข็งแกร่งที่สุดมาค้ำจุน
ดังนั้น การแก้แค้นจึงกลายเป็นงานเลี้ยงแห่งความสะใจ
เมื่อคืนนี้ หวังป๋อเหยาไปหา "นาย" เก่าของตน เห็นอีกฝ่ายก้มกราบไม่หยุดร้องขอชีวิต ร้องว่านายท่านไว้ชีวิตด้วย!
หวังป๋อเหยาปิดประตูลงงหนึ่ง เขาออกมาอีกทีก็หนึ่งชั่วยามให้หลัง
ได้ยินว่า "นาย" ของหวังป๋อเหยาอยากฆ่าตัวตาย ถึงขั้นจุดไฟเผาตัวเอง แต่ถูกหวังป๋อเหยาช่วยกลับมา
การฆ่าตัวตายเป็นสิ่งต้องห้าม
วันนี้ เหล่าชายฉกรรจ์ที่อาสาสมัครอีกระดอกเริ่มออกโรงอีกแล้ว
ว่ากันว่าต้องขุดลึกลงไปสามฉื่อ ภารกิจครั้งนี้ไม่มีใครอู้งานแน่
"จำไว้ ภารกิจของเราคือ..."
ภารกิจนั้นเรียบง่าย คนพูดไม่พูดมาก
ภารกิจของหวังป๋อเหยาและพวกคือการนำทางเหล่าทหารสวรรค์ "ทำความสะอาด" ถนนที่แบ่งสรรไว้อย่างหมดจด
หวังป๋อเหยาชอบการทำความสะอาด
โดยเฉพาะที่ท่านหรูอี้บอกว่า ให้ตีก่อนแล้วค่อยทำความสะอาด
หวังป๋อเหยารู้สึกว่าท่านผู้นี้ช่างต่างจากคนอื่น พูดจาเพราะแถมยังมีเหตุผล