ซ่าท้าหมิง

ตอนที่ 880 ผู้ลักขโมยแผ่นดิน คือเจ้าผู้ครองแคว้น

11 นาที· 2.6K คำ

# บทที่ 93 ผู้ลักขโมยแผ่นดิน คือเจ้าผู้ครองแคว้น

"นี่หรือคือกองกำลังของอวี๋ลิ่ง?"

หม่าหโซ่วอิ่งนั่งอยู่กับพื้น รู้สึกไปทั้งร่างว่าเจ็บไปหมดทุกที่

เมื่อเทียบกับสภาพตรงหน้าแล้ว ความราบรื่นเมื่อก่อนหน้านี้ การบุกตะลุยตีเมืองแตกอย่างต่อเนื่องนั้นช่างราวกับความฝัน

ทหารองครักษ์ส่วนตัวเดินเข้ามา ยื่นกระบอกน้ำให้หม่าหโซ่วอิ่ง

"ท่านอ๋อง บ้วนปากให้ชุ่มคอก่อนเถิด เป็นเหล้าองุ่นชั้นดีจากซีอวี้ หลืออยู่แค่นี้แล้ว ท่านอ๋องดื่มก่อน พวกพี่น้องล้วนกำลังคอยท่านอยู่!"

หม่าหโซ่วอิ่งรับมา ดื่มรวดเดียวหมด!

"สืบชัดหรือยังว่าคนที่มาคือใคร? เป็นอวี๋ลิ่ง, เป็นหวังฝู่เฉิน, หรือเป็นพวกของกองอวี๋หลิน? บอกข้ามาว่าพวกมันมีทหารม้าเท่าใดกันแน่?"

"เป็นจี๋รื่อเก๋อลาและจาปู้"

หม่าหโซ่วอิ่งไม่พูดแล้ว กลับแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา

เขารู้จักจี๋รื่อเก๋อลา คิดถึงปีนั้น ตอนอวี๋ลิ่งเพิ่งตีเหอเถาได้ คนผู้นี้ก็คือดาบที่แหลมคมที่สุดในมือของอวี๋ลิ่ง

นำทาสเลี้ยงสัตว์พวกหนึ่ง ฆ่าหัวหน้าทาสจนหมดสิ้น

หม่าหโซ่วอิ่งคิดว่าจี๋รื่อเก๋อลาตายไปแล้ว

เพราะจี๋รื่อเก๋อลาหยิ่งผยองอยู่ได้แค่ปีเดียว หลังจากนั้นหนึ่งปีคนๆ นี้ก็หายตัวไปทันที ทิ้งไว้เพียงนามอันชั่วร้าย

พอนึกดูก็ปลงตกแล้ว ก่อเรื่องชั่วร้ายไว้มากมาย ย่อมต้องตายแน่

อวี๋ลิ่งไม่ได้ฆ่าจี๋รื่อเก๋อลา หลังจากตีนครต้าป่านเซิง (เปาโถว) ได้แล้ว จี๋รื่อเก๋อลาก็กลายเป็นทหารองครักษ์ส่วนตัวของอวี๋ลิ่ง ทหารม้าใต้บังคับบัญชาของเขาถูกส่งมอบให้เหยียนอิงย่วน

ในช่วงที่หายตัวไปนี้ จี๋รื่อเก๋อลาอยู่ที่จี๋หนิงลู่มาตลอด

เขากำลังเรียนรู้ เรียนรู้วิธีบริหารปกครองคน รับผิดชอบเป็นพิเศษในการปกครองหมู่บ้านตั้งแต่จี๋หนิงลู่จนถึงวัดเจ้าจวิน เขาดูแลคนเลี้ยงสัตว์ สอนพวกเขาทำนา

การหายตัวไปของผู้ชายคนหนึ่ง...

หากเขาไม่ตาย ก็ต้องกำลังข่มเก็บพลังทำเรื่องใหญ่แน่นอน

ในบรรดาทหารองครักษ์ส่วนตัวของอวี๋ลิ่งหลายคน อู๋ซิ่วจงและหวังปู้เอ้อร์แย่งที่รองสุดท้ายกันตลอดกาล

มือหนึ่งที่แท้จริงก็คือจี๋รื่อเก๋อลานั่นเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป